Πόντος Αρχαία Γη Εληνική

Με αφορμή την σημερινή ημέρα και με την βοήθεια αποσπασμάτων του «αφορισμένου» από κάποιους εθνοσωτήρες, με παρέμβαση της τουρκικής κυβέρνησης, βιβλίου του Κωνσταντίνου Εμμ. Φωτιάδη -''Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ''- ας θυμηθούμε ποιες είναι αυτές οι «Χαμένες Πατρίδες» και την μακραίωνη ιστορία τους..

«Με την ονομασία Πόντος στην αρχαιότητα, ως γεωγραφική ενότητα αναφέρονται οι παράλιες περιοχές του Ευξείνου Πόντου. 
Πόντος, κατά τον Ηρόδοτο, τον Ξενοφώντα και άλλους αρχαίους ιστοριογράφους, ονομάζεται η επιμηκής και ευρεία παραλιακή χώρα του Ευξεινου Πόντου, η οποία από χωροταξική άποψη περιλαμβάνει τα εδάφη ανάμεσα στο Φάση ποταμο, κοντά στο οποίο βρίσκεται η σημερινή πόλη Βατουμ της Γεωργίας και την Ηράκλεια την Ποντική.
Πολλοί γεωγράφοι και ιστορικοί οριοθετουν τα δυτικά σύνορα από τις εκβολές του ποταμού Άλυ, κοντά στην πόλη Συνώπη, την ΠΡΩΤΗ Ελληνική αποικία στον Ευξεινο Πόντο. Στο εσωτερικό η περιοχή εκτείνεται σε βάθος 200 έως 300 χιλιομέτρων οριοθετιμένη από την ίδια την φύση, που τη διαχώρισε από την υπόλοιπη Μικρά Ασία με τις απροσπέλαστες οροσειρές του Σκυδίση, του Παρυάδρη και του Αντίταυρου.» 


Ο Πόντιος γεωγράφος Στράβωνας περιγράφει τον φυσικό πλούτο του τόπου απλά αλλά περιεκτικά:
«Η πεδιάδα είναι γεμάτη δροσιά και καταπράσινη. Μπορεί και τρέφει αγέλες βοδιών και αλόγων. Εχει καλλιέργειες από κεχρί και ζαχαρόχορτο σε ατελείωτες ποσότητες. Τα πλούσια νερά της περιοχής δεν αφήνουν ξηρασία πουθενά. Ούτε μια φορά δεν έχει αναφερθεί πως έπεσε πείνα σε αυτά τα μέρη. Τόσοι είναι οι καρποί που βγάζει η λοφώδης χώρα, αυτοφυείς και άγριοι, σταφύλια, αχλάδια, μήλα και καρύδια, ώστε κάθε εποχή του χρόνου όσοι βγαίνουν στο δάσος βρίσκουν φρούτα σε αφθονία. Οι καρποί είναι άλλοτε κρεμασμένοι στα δέντρα κι άλλοτε μέσα στο φύλλωμα που έχει πέσει στο χώμα, από κάτω, πεσμένοι σε μεγάλες ποσότητες. Η πολλή τροφή επίσης, δημιουργεί τις συνθήκες για πολύ καλό κυνήγι».  
Δεν είναι τυχαίο ότι ο ίδιος ο Περικλής το 435 π.Χ. επιθεώρησε τη Σινώπη την Αμισό και άλλες πόλεις της περιοχής στις οποίες το Αθηναϊκό κράτος είχε εμπορικά συμφέροντα.

Ο μύθος του Ιάσονα, οι περιπλάνηση του Ορέστη, η τιμωρία του Προμηθέα, το ταξίδι του Ηρακλή και οι περιπέτειες του Οδυσσέα, στην  ευρύτερη περιοχή του Πόντου δεν είναι τυχαία. Η παρουσία των Ελλήνων στην περιοχή χάνεται στο βάθος του χρόνου. Το ίδιο και η Ελληνικότητα της περιοχής.
Στο έργο του, «Κύρου Ανάβασης», ο Ξενοφώντας,  το 401 π.Χ., αναφέρει:
«Οι Μύριοι που έμειναν στην περιοχή της Τραπεζούντας επί τριάντα μέρες γνώρισαν την πατροπαράδοτη φιλοξενία των Ελλήνων του Πόντου, γιόρτασαν Ελληνοπρεπώς, χόρεψαν τον ένοπλο Πυρρίχιο χορό, διοργάνωσαν αθλητικούς αγώνες προς τιμήν του δωδεκαθέου, χαρακτηρίζοντας την Τραπεζούντα «Πόλιν Ελληνίδα μεγάλην και ευδαίμονα»»  
Και τα επόμενα χρόνια έως και τα Αλεξανδρινά χρόνια οι  Ελληνικές πόλεις με κυρίαρχη την Τραπεζούντα είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολιτική ζωή της περιοχής μεταδίδοντας στους γηγενής των Ελληνικό πολιτισμό και την Ελληνική σκέψη. Ποτέ δεν υποδουλώθηκαν αλλά έμειναν ανεξάρτητες, αυτόνομες και αυτοδιοικούμενες ακόμα και υπό Περσική κατοχή .
Κατά τον Πανάρετο:
 «Ο Πόντος ηριθμείτο εις τας χώρας του Μεγάλου Βασιλέως», αλλά «οι δεσμοί της υποταγής ήσαν ασθενείς και χαλαροί, ώστε, τα μεν αυτόχθονα πολυποίκιλα φύλα τα διατελούντα τότε υπό μεταβατικήν κατάστασιν μόλις ανεγνώριζον την επικυριαρχίαν των Περσών, αι δε Ελληνικαί πόλεις, ήσαν αυτόνομοι και διετήρουν την ανεξαρτησίαν αυτών».  

Επί της βασιλείας των Μιθριδατών το πάντρεμα του Ελληνικού πνεύματος με την ανατολίτικη σοφία μόνο θετικά μπόρεσε να δώσει στο βασίλειο αλλά και στον παγκόσμιο πολιτισμό. Αξιοσημείωτο είναι ότι η Ελληνική  καθιερώθηκε στο βασίλειο ως ΕΠΙΣΗΜΗ γλώσσα επικοινωνίας κατά τον Μυθριδάτη το ΣΤ' το Ευπάτορα.
Τέλος όταν ο Ρωμαίος Ύπατος Πομπήιος  κατέλαβε την Τραπεζούντα το 63 μ.Χ. οι Έλληνες της περιοχής συνέχισαν για πολλές δεκαετίες, να απολαμβάνουν την ελευθερία τους, την ανεξαρτησία τους και την αυτονομία τους κάτω από τον έλεγχο της διοικητικής εξουσίας, μόνο, των Ρωμαίων. 

Ακόμα και αυτοί οι σκληροί κατακτητές κατάλαβαν πως για να ανθήσει αυτή η περιοχή δεν έπρεπε να  να κοπούν οι μακραίωνες  ρίζες της, οι ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΠΛΥΘΗΣΜΟΙ,  πόσο δε να εξαφανιστούν με μαζικό ΞΕΡΙΖΩΜΑ................ 

   

Share