Η Αξία του πραγματικού ΗΓΕΤΗ

Η ιστορία πάντα διδάσκει. Κάνοντας μια μικρή αναδρομή θα ξεκινήσουμε  το 480πχ όταν οι Πέρσες βρίσκονταν ήδη στίς Θερμοπύλες και το δίλημα είχε ήδη τεθεί. ΄Η περνάνε χωρίς αντίσταση και αντιμετοπίζονται πιο πίσω από ένα μεικτό, αλλά ανέτοιμο στράτευμα ή ο Λεωνίδας αντιστέκεται με όσους έχει μέχρι θανάτου για να προλάβει η συμμαχία των υπολοίπων Ελλήνων να προετοιμαστεί. 
Το ερώτημα απλό αλλά και δύσκολο. Ο Πραγματικός Ηγέτης έπρεπε ν’ αποφασίσει αν θα σώσει τον εαυτό του και τους «υπηκόους του» σε βάρος του κοινού καλού  ή να θυσιαζόταν για το κοινό καλό. Η κατάληξη σε όλους είναι γνωστή. Ο Λεωνίδας ως αληθινός ηγέτης αποδέχθηκε το γεγονός και φέρθηκε ως ΕΛΛΗΝΑΣ.
Πιο κοντά στις ημέρες μας, πάμε στο 1825 όταν ο Ιμπραήμ εισέβαλε στην Πελοπόννησο για να καταπνίξει την επανάσταση. Οι περισπούδαστοι πολιτικοί ηγέτες ως συνήθως «πισωπατήσαν».  Ευτυχώς βρέθηκε ένας άλλος Ηγέτης ο Γρηγόριος Δικαίος ή Παπαφλέσσας προσπάθησε να πείσει τους υπόλοιπους αγωνιστές ν’ αντιδράσουν.  Μάταια όμως, όλοι φοβόντουσαν τις αντιδράσεις της τότε ηγεσίας και σκεπτόμενοι κατά βάθος το προσωπικό τους όφελος παρέμειναν άπραγοι.  Η ιστορία πάλι γνωστή, ο Παπαφλέσσας προβάλει αντίσταση στο Μανιάκι και σαν άλλος Λεωνίδας  σκοτώνεται  με 300 παλλικάρια έχοντας σαν σκοπό να καθηστερίση την προέλαση του Ιμπραήμ  και να ξυπνήσει τους Ελληνες. Άλλος ένας πραγματικός Ηγέτης που φέρθηκε αντάξιος της καταγωγής του.

Την ίδια χρονική περίοδο ακόμα ένας ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ένας Τεράστιος Ηγέτης, ο Γέρος του Μοριά, ο Στρατηγός Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.
Με την αποβίβαση του Ιμπραήμ στη Μεθώνη,11-12 Φεβ. 1825, και τον επαπειλούμενο κίνδυνο, η κυβέρνηση Κουντουριώτη αποφυλάκισε τον Κολοκοτρώνη (17 Μαΐου 1825), τον διόρισε και πάλι Αρχιστράτηγο του Μοριά και του ανέθεσε την αντιμετώπιση της νέας μεγάλης απειλής. Αποβιβαζόμενος στο Ναύπλιο φώναξε με τη βροντερή φωνή του:«Πριν βγω στη στεριά έριξα στη θάλασσα όλα τα περασμένα. Κάνετε και σεις το ίδιο και βοηθήστε να διώξουμε τον καινούργιο εχθρό από τον τόπο μας». Ο μεγάλος άνδρας, μέσα σε μια εμφυλιοπολεμική περίοδο, έδειξε για ακόμα μία φορά το ήθος του την μεγαλοψυχία του και τι σημαίνει πραγματική και χωρίς όρους αγάπη για την πατρίδα, συγχώρησε εχθρούς και αντιπάλους, ακόμη και εκείνους που ευθύνονταν για το θάνατο τού γιου του Πάνου.Ποιός θα μπορούσε να πει τα παραπάνω  ξεπερασμένα. Ποιος μπορεί να πει την Ιστορία μας ξεπερασμένη όταν βασική αρχή της είναι να επαναλαμβάνεται.  Σήμερα ζούμε πάλι έναν«πόλεμο» (δήλωση πολιτικού αρχηγού, για ηγέτη δεν θα απαντήσω), έναν οικονομικό- κατακτητικό πόλεμο κατά της Πατρίδας μας. Δυστυχώς ενώ η Ιστορία μας είναι γεμάτη με παραδείγματα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΗΓΕΤΩΝ σήμερα στερούμαστε ΗΓΕΤΗ. 
Γεμίσαμε με πολιτικούς αρχηγούς που δεν έχουν καμία σχέσει με τους προαναφερόμενους. Κομματικούς ηγέτες με προσωπικές-κομματικές φιλοδοξίες και αν κρίνουμε από το αποτέλεσμα λάτρεις του καλού τους και των «υπηκόων» τους και όχι του κοινού καλού.
Δυστυχώς λείπει αυτός που θα οδηγήσει τη χώρα πέρα από το προσωπικό και το κομματικό όφελος, πέρα από κάθε προεκλογική κοροϊδία. 
Τι τραγικό  ο αριθμός 300 αναφέρεται σε δύο από τα παραδείγματα. 300 Ελληνικές Ψυχές θυσιάστηκαν για το κοινό καλό για την Πατρίδα.
 300 είναι τα μέλοι του κοινοβουλίου, 300 είναι και οι ηγέτες μας. Μήπως ήρθε η ώρα να τους θυμίσουμε την Ιστορία μας και να τους υπενθιμήσουμε ότι ασχολούνται με τα «κοινά» για το όφελος και μόνο της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ  ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ.

ΚΑΙ ΤΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΟ ΜΕΤΑΞΥ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΗΓΕΤΗ ΣΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΘΥΣΙΑΖΕΤΑΙ Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΗΓΕΤΗΣ!!!

ΟΤΑΝ ΑΥΤΟΣ ΥΠΑΡΧΕΙ...................

Share