Αθανάσιος Μ π ε λ ι ά ς ή Κ α ρ ά μ π ε λ ι α ς...Για τους Θρακιώτες έγινε Θρύλος,Ο χαμός του έγινε τραγούδι

Αθανάσιος Μ π ε λ ι ά ς ή Κ α ρ ά μ π ε λ ι α ς

....που γεννήθηκε στην Κορνοφωλιά του Έβρου γύρω στα 1795. 

 Για τους Θρακιώτες έγινε Θρύλος....Ο χαμός του έγινε τραγούδι.

"'Ποιός είδε ήλιον το βράδυ  και άστρο το μεσημέρι,
ποιος είδε τον Καραμπελιά, του Καπετάν Θανάση,
η μάνα του, που κάθονταν σε ένα σταυροδρόμι,
όποιοι διαβάτες κι αν περνούν όλους τους ερωτούσε:
Διαβάτες πού θεν έρχεσθε, μην είδατε το γυιό μου,
το γιο του Καραμπελιά, του Καπετάν Θανάση.
Ένας της λεει δεν είδαμε, άλλος της λεει δεν ξέρω
και ο τρίτος ο μικρότερος της λεει την αλήθεια.
- Αλήθεια μεις τον είδαμε να είναι λαβωμένος,
τον πιάσαν και τον δέσανε, πάνε να τον κρεμάσουν.
Χίλιοι πηγαίνουν που μπροστά, χίλιοι πηγαίνουν πίσω.
Κατόπι πηγαίνει η μάνα του σαν φύλλο μαραμένη,
σαν φύλλο, σαν τριαντάφυλλο, για να τον παραστέκει.
Στη μέση πηγαίνει ο Κραμπελιάς, ο Καπετάν Θανάσης
με αλυσίδες στο λαιμό, στα χέρια και στα πόδια,
με αίματα στο μέτωπο, λαβωματιά στα στήθη.
Ατρόμητος, περήφανος, σα νάτανε λιοντάρι,
σαν είδε και τη μάνα του άρχισε να της λεει:
-Σύρε, μάνα μου, πιο μπροστά να τους παρακάλεσης
να μη με πάνε απ’ το χωριό, το έρημο το Κάστρο,
μόν’ να με πάνε απ' τα βουνά, ψηλά απ' τα κορφοβούνια,
γιατ' έχω εχθρούς, που χαίρονται και φίλους, που λυπούνται.
Στο δρόμο, που τον πήγαιναν, άρχισε το τραγούδι
"Μουστάκι μου, μαυριδερό και φρύδια μου γραμμένα
δεν σ' έπρεπαν τα σίδερα κι αλυσίδα στο λαιμό σου.
Μον' σ' έπρεπε να κάθεσαι στης Κίμπραινας τα λημέρια, νάχης αρνιά να ψήνονται, περδίκια σουβλισμένα,
νάχης και το γλυκό κρασί να τρώγεις και να πίνεις,
νάχης και τα Κλεφτόπουλα τους Τούρκους να τρομάζεις".

Share