Οι καλικάντζαροι διαχρονικά, στην Ελληνική παράδοση αλλά και σε όλο τον κόσμο

Χριστούγεννα και καλικάντζαροι

Σύμφωνα με τις λαϊκές παραδόσεις οι καλικάντζαροι είναι διάφορα δαιμονικά όντα.
Τα όντα αυτά παρουσιάζονται στη γη την Παραμονή των Χριστουγέννων και βασανίζουν τους ανθρώπους όλο το Δωδεκαήμερο μέχρι τα Θεοφάνεια, που αγιάζονται τα νερά. Θεωρούνται δύσμορφοι και λιπόσαρκοι, καθένας με κόκκινα μάτια, αχτένιστα μαλλιά, δόντια άγριου θηρίου, τραγοπόδαρα ή με τέσσερα πόδια σαν πίθηκοι. Οι γιαγιάδες μας παλιά έλεγαν πως είναι αερικά, ξωτικά.

Σύμφωνα με σύγχρονη δοξασία, πρόκειται για «δαιμόνια» που εμφανίζονται κατά το Δωδεκαήμερο (από 25 Δεκεμβρίου μέχρι και τις 6 Ιανουαρίου).
Επειδή από τα Χριστούγεννα μέχρι τα Φώτα ο Χριστός είναι ακόμη αβάφτιστος, είναι και «τα νερά αβάφτιστα».

Έτσι βρίσκουν ευκαιρία οι καλικάντζαροι ν’ αλωνίσουν τον κόσμο. Κάποιοι πιστεύουν πως οι καλικάντζαροι είναι μαυριδεροί, ασχημομούρηδες, ψηλοί και ξερακιανοί. Άλλοι λένε ότι φοράνε σιδεροπάπουτσα.
Για άλλους, έχουν κόκκινα μάτια, πόδια τράγου και τριχωτό σώμα. Καθένας τους έχει κι από ένα κουσούρι. Άλλος κουτσός, άλλος στραβός ή μονόφθαλμος, άλλος μονοπόδαρος ή στραβοπόδαρος, άλλος στραβοχέρης ή στραβοπρόσωπος, με καμπούρα ή ουρά.

Είναι διχόγνωμα όντα και φιλόνικοι και έτσι δεν μπορούν να κάνουν μέχρι το τέλος μία δουλειά και όλα τα αφήνουν στη μέση.
Γι’ αυτό και δεν μπορούν να κάνουν κακό και στους ανθρώπους, παρόλο που αυτή είναι η μεγάλη τους επιθυμία.
Όσο, όμως, και αν διαφωνεί ο λαός για το πώς μοιάζουν οι καλικάντζαροι, όλοι συμφωνούν σε ένα πράγμα: στην ατελείωτη βλακεία και κουταμάρα τους.
Καθώς η παράδοση ρίζωνε, οι καλικάντζαροι απέκτησαν και άλλα ονόματα όπως: καλιοντζήδες, καλκάνια, καλιτσάντεροι, καρκάντζαροι, σκαλικαντζέρια, σκαντζάρια, τζόγιες, βερβελούδες, καλλισπούρδοι, καρκαλάτζαροι, καρκατσέλια, καρκαντζόλοι, καψιούρηδες, κολοβελόνηδες, λυκοκάντζαροι, μνημοράτοι, παγανοί, παρωρίτες, πλανητάροι, σιφιώτες, τσιλικρωτά, σταχτοπάτηδες κ.α.
Καθ' όλη τη διάρκεια του έτους είναι κρυμμένοι κάτω από τη γη και πελεκούν το δέντρο που τους στηρίζει.
Όταν φτάσουν στο κρίσιμο σημείο για να μην πλακωθούν από τη γη βγαίνουν στην επιφάνεια και όταν νυχτώσει για να βλάψουν όσους αντικρίζουν.
Στη Βενετία την παραμονή των Χριστουγέννων γεννιόντουσαν οι μάγισσες και οι στρίγγλες.

Στη Γαλλία οι Loup-garous τριγυρνούσαν στους δρόμους τη νύχτα των Χριστουγέννων και έτρωγαν τα σκυλιά. Την ίδια νύχτα στις σκανδιναβικές δοξασίες έβγαιναν στους δρόμους τα ΤΡΟΛ και άλλα σατανικά πλάσματα και οι άνθρωποι τα εξευμένιζαν με θυσίες.
Στην Ισλανδία πίστευαν ότι κάθε Χριστούγεννα 9 julesveinar κατέβαιναν από τα βουνά για να αρπάξουν παιδιά και να τα οδηγήσουν στις σπηλιές των ξωτικών.
Στη Γερμανία, το δωδεκαήμερο ανέβαινε στη γη ο Άγριος Κυνηγός, η Λυσσασμένη Στρατιά, οι μάγισσες και οι τερατόμορφες γυναίκες που έκλεβαν τα μωρά από την κούνια τους, γι' αυτό οι άνθρωποι έπρεπε να κλειδώνονται μέσα μετά τη δύση του ήλιου και να μην κάνουν καμιά δουλειά εκείνες τις ημέρες
Κατά διάφορες ελληνικές δοξασίες οι καλικάντζαροι ήταν άνθρωποι με κακιά μοίρα μεταβαλλόμενοι σε δαιμόνια, γίνονται δε καλικάντζαροι αυτοί που έχουν γεννηθεί μέσα στο Δωδεκαήμερο εκτός και αν βαπτισθούν αμέσως, ή εκείνοι στους οποίους ο ιερέας δεν ανέγνωσε σωστά τις ευχές του βαπτίσματος, τα τερατώδη βρέφη, ή κατά τους Σιφναίους όσοι πέθαναν στο Δωδεκαήμερο ή αυτοκτόνησαν, στη Μακεδονία: όσοι δεν έχουν ισχυρό Άγγελο για να τους προστατεύει από τον Σατανά Ελληνική δοξασία (αρχαίας καταγωγής) «δαιμόνιων» που σύμφωνα με σύγχρονη δοξασία εμφανίζονται κατά το Δωδεκαήμερο (25 Δεκεμβρίου - 6 Ιανουαρίου). Σύμφωνα με τη λαϊκή δοξασία τις μέρες αυτές τα «νερά είναι αβάφτιστα» και οι καλικάντζαροι βγαίνουν από τη γη για να πειράξουν τους ανθρώπους τώρα που ο Χριστός είναι και εκείνος αβάφτιστος.

Για τη προέλευση αυτών των δαιμόνων υπάρχουν οι ακόλουθες απόψεις:
Από την αρχαία Ελληνική Μυθολογία περί των Σατύρων και του Πάνα (Schmidi).
Από την αρχαία Ελληνική Μυθολογία περί των Κενταύρων (Mayer, Lawson). Από τη νεώτερη φαντασία των Ελλήνων εξ αφορμής αρχαίων μύθων (Ν. Πολίτης).
Εκ των αιγυπτιακών κανθάρων (Boll, που συμφωνεί και ο Κουκουλές).
Εκ του δυτικού αετώματος του Παρθενώνα (Σβορώνος).
Ως δαιμόνια της εστίας του πυρός (Δεινάκης)
Η ιστορία τους αρχίζει, όπως έχει αναφερθεί, από τα αρχαία χρόνια.
Οι Αρχαίοι πίστευαν πώς όταν οι νεκροί έβρισκαν την πόρτα του Άδη ανοιχτή, έβγαιναν στον επάνω κόσμο και τριγύριζαν παντού, χωρίς έλεγχο και περιορισμούς.
Αργότερα, οι Βυζαντινοί γιόρταζαν το Δωδεκαήμερο με μουσικές, τραγούδια και μασκαρέματα!
Οι άνθρωποι έχοντας κρυμμένα τα πρόσωπα τους, έκαναν με πολύ θάρρος και χωρίς ντροπή ό,τι ήθελαν.

Εκτός από αυτές τις απόψεις, υπάρχουν και κάποιοι που υποστηρίζουν άλλες θεωρίες.
Ο Schmidi λέει πώς προέρχονται από την αρχαία ελληνική μυθολογία περί των Σατύρων και του Θεού Πάνα.--- Ο Mayer και ο Lawson αναφέρονται και εκείνη στην αρχαία ελληνική μυθολογία, αλλά αυτή τη φορά στον μύθο περί των Κενταύρων.  Άλλη άποψη, που εξέφρασε ο Boll και συμφώνησε μαζί του ο Κουκουλές, είναι ότι προέρχονται εκ των αιγυπτιακών κανθάρων. Ο Σβορώνος όμως δίνει μια άλλη εκδοχή υποστηρίζωντας ότι οι άνθρωποι είχαν επιρεαστεί από το Δυτικό αέτωμα του Παρθενώνα. Τέλος, ο Δεινάκης υποστηρίζει πώς ο μύθος τους προέρχεται από πραγματικά δαιμόνια, τα οποία ήταν της εστίας του πυρός, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά.
Οι περισσότεροι από τους ερευνητές, από τα βυζαντινά χρόνια μέχρι και σήμερα, υποστήριξαν ότι οι καλικάντζαροι δεν είναι αληθινά όντα, αλλά προέρχονται από την φαντασία των ανθρώπων.----- Συγκεκριμένα, ο Ν.Πολίτης , στην περισπούδαστη πραγματεία του «Οι Καλικάντζαροι», έχει τη γνώμη ότι η συνήθεια να μασκαρεύονται από τα Χριστούγεννα ως τα Φώτα «παρέχε το ενδιαφέρον εις την φαντασίαν του λαού να πλάσει τους Καλικάντζαρους.
Ο τρόπος ον ενέπνεον εις τα παιδιά μεν πάντοτε, πολλάκις δε εις τους ενήλικας, προσέδιδε δαιμονιώδη φύσιν εις τους οχληρούς και ταραχώδεις εκείνους πανηγυριστάς των Καλανδών, μέχρις ότου παντελώς συνέχισε και αφομοίωσεν αυτούς προς τα παντοία δείγματα των δεισιδαιμόνων παραστάσεων».----- Επιπλέον, ο Μιχαήλ Ψελλός, μεγάλος μάγος των Βυζαντινών χρόνων, σε μικρή μελέτη του για τους καλικάντζαρους έγραψε ότι «ο φόβος και η προκατάληψη των αμόρφωτων ανθρώπων είναι εκείνο που γεννά τις φαντασίες των δαιμονικών».
Καθώς ο χρόνος περνούσε, όλα αυτά μαζί με τους φόβους των ανθρώπων έμεναν στις μνήμες και σιγά σιγά δημιουργήθηκαν αυτά τα μικρά, αλαφροΐσκιωτα πλασματάκια που ονομάσαμε καλικάτζαρους [Όπως επισημαίνει στο «Βήμα» η καθηγήτρια του Ανοιχτού Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κυρία Ευγενία Κούκουρα Δομνηνού, οι αντιλήψεις περί καλικάντζαρων και η μεταμφίεση σε ένα είδος φαντασμάτων (χάλοουιν) στις 25 Δεκεμβρίου, όπως συμβαίνει σε πολλές περιοχές της Δύσης, χάνονται στα βάθη των χιλιετιών.
Υπάρχουν, προσθέτει, συγκεκριμένες αναφορές στον Πλούταρχο και στον Κικέρωνα με τις οποίες φαίνεται ξεκάθαρα ότι οι ψυχές που αποχωρίστηκαν από το σώμα είτε παρίσταναν τους καλούς δαίμονες και ήταν φύλακες των ανθρώπων (lares) είτε τους κακούς και ονομαζόταν Iarvei (δηλαδή έμπουσες ή μορμολύκεια) και κατοικούσαν σύμφωνα με ορισμένες πηγές μεταξύ Σελήνης και Γης και σύμφωνα με άλλες στον Αδη.



Οι αρχαίοι πίστευαν ότι αυτοί οι δαίμονες επισκέπτονταν τρεις φορές τον χρόνο τη Γη: στις 24 Αυγούστου, στις 5 Οκτωβρίου και στις 8 Νοεμβρίου και τότε ο κόσμος ήταν ανοιχτός (muntus patet). Εκείνες τις περιόδους διοργανώνονταν ειδικές τελετές και εορτές για τις ψυχές. Κατά τον Κικέρωνα, ο στρατηγός Δέκιμος Βρούτος, ο οποίος ήταν ο πρώτος που επιτέθηκε στον Αδη, διάβηκε τον ποταμό της λήθης και επέστρεψε ζωντανός, γιόρταζε την εορτή των ψυχών την τελευταία ημέρα του τελευταίου μήνα του χρόνου. Τότε οι άνθρωποι έστρωναν τραπέζια για να ταΐσουν τα καλά πνεύματα και από κει προέρχεται το χάλοουιν, η γιορτή δηλαδή των χωρών της Δυτικής Ευρώπης στην οποία τα μικρά παιδιά μεταμφιέζονται και επισκέπτονται τα σπίτια της γειτονιάς όπου τους δίνονται γλυκά και δώρα. Τα κακά πνεύματα, δηλαδή τους καλικάντζαρους, τους έδιωχναν από το σπίτι με το λιβάνι, που αποτελούσε αλεξιτήριο και χρησιμοποιούνταν στους ναούς για τη λατρεία των Θεών. ]

Από που προέρχεται η ονομασία τους;
Υπάρχουν πολλές απόψεις περί της ετυμολογίας της λέξης καλικάντζαρος. Κύριες εκ των οποίων είναι:
• Ως παράγωγο από την Τουρκική γλώσσα, σύμφωνα με τη γνώμη του Schmidt και του Wachsmuth.
• Εκ του «καλός + κάνθαρος» [Καλικάνθαρος] εξέφρασε ο Κοραής (Άπαντα Δ΄) που
συμφωνούν αργότερα ο Boll, ο Κουκουλές ( Έλληνας Βυζαντινολόγος ) και ο Μπούντουρας.
• Εκ του «λύκος + κάνθαρος» παρήγαγε επίσης και ο Πολίτης (Πανδώρα).
• Εκ του «λύκος + άντζαρος» [= ανήρ] παρήγαγε ο Λουκάς (Φιλολογικές επισκέψεις).
• Επίσης εκ του «καλίκιν + τσαγγίον» ή «καλός + τσαγγίον» και της μεγεθυντικής κατάληξης
–άρος (= ο φέρων καλά τσαγγία, υποδήματα, αντί καλίκια) ή ο φέρων καλίκια αντί τσαγγίων όπως παρήγαγε πάλι ο Πολίτης.
• Ο Ν. Πολίτης μας πληροφορεί ακόμα, πως οι άνθρωποι πίστευαν ότι οι Καλικάντζαροι είναι βρικόλακες Ατσιγγάνων. Έτσι εξηγείται και η ονομασία τους. Το πρώτο συνθετικό «Κάλι» είναι ονομασία Ατσιγγάνων. Το δεύτερο συνθετικό είναι ονομασία των Ατσιγγάνων της Αιγύπτου, που ήρθαν στην Ελλάδα τον 14ο αιώνα. Ονομάζονταν«Γαντζάροι». Οι Καλι-Γαντζάροι έγιναν Καλι-Καντζάροι με αφομοίωση, που άλλαξε το Καλίγι σε Καλίκι.
• Εκ του λατινικού «καλιγάτος» “Caligatus” ετυμολόγησε ο Οικονόμου.
• Η ετυμολογία του Παντελίδη ( 1955 ) υποστήριξε εκ του «καλίκιν + άντζα».
• Εκ των ξένων ο Lawson παρήγαγε ετυμολογία εκ του «καλός + κένταυρος», ενώ
• ο Δεινάκις υποστηρίζει ότι η ετυμολογία του ονόματος είναι παράγωγο του «καρκάντζι» (καρκάντζαρος) που σημαίνει το ξηρό, κεκαυμένο, o τσουρουφλισμένος.

Καλικάντζαροι στην Ελλάδα:
Κάθε περιοχή στην Ελλάδα έχει άλλη γνώμη για τους καλικάντζαρους σχετικά με την εμφάνισή τους, με το ποιος γίνεται και με το τι κάνουν, όμως παντού υπάρχουν ορισμένα κοινά στοιχεία.

Έτσι, στην Αντίσσα της Λέσβου λένε, πως οι Καλικάντζαροι έρχονται την πρώτη μέρα του Δωδεκάμερου, που είναι τα Χριστούγεννα. Όποιος πεθάνει και πάει στον άλλο κόσμο άψαλτος κι αλιβάνιστος, βρικολακιάζει και γίνεται Καλικάντζαρος. Γι’ αυτούς είναι δαίμονας με ανθρώπινη μορφή, μαύρος, με κόκκινα μάτια σαν τη φωτιά, στραβός και ασχημομούρης, στραβοκάνης με πόδια σαν του τράγου, χέρια αρκουδίσια, κι όλο του το κορμί μαλλιαρό.

Στην Κάρπαθο, οι μανάδες δένουν τη μέση των παιδιών τους, που είναι στις κούνιες, με «βάτους» τις χριστουγεννιάτικες μέρες, για να μην τους κάνουν κακό οι «Κάγοι», οι Καλικάντζαροι, που θα φύγουν απ’ τα σπίτια, όπως πιστεύουν, σαν περάσει η γιορτή του Άϊ-Γιάννη.

Στη Ρόδο, όποιο παιδί γεννηθεί ανήμερα τα Χριστούγεννα, το λένε«Κάο», Καλικάντζαρο. Λέγεται, λοιπόν, ότι οι «Κάηδες» σηκώνονται τη νύχτα απ’ το κρεβάτι τους το πρώτο δεκαήμερο, κι ασυναίσθητα γυρίζουν έξω.
Για να μην αγριέψει όμως το παιδί, οι δικοί του φροντίζουν να του κάνουν το «μονομερίτικο» ρούχο. Φωνάζουν, δηλαδή, στο σπίτι τους γυναίκες που να λέγονται Μαρίες και τους δίνουν μία μπάλα μπαμπάκι. Αυτές το κλώθουν, το κάνουν νήμα, το υφαίνουν και ράβουν ένα ρούχο, που θα το φορέσει ο Κάος. Όλη αυτή η δουλειά πρέπει να γίνει μέσα σε μια μέρα, γι’ αυτό και το ρούχο λέγεται «μονομερίτικο».

Στη Θράκη πιστεύουν ότι οι Καλικάντζαροι συνηθίζουν να κατεβαίνουν τη νύχτα από το τζάκι και ν’ αρπάζουν τα λουκάνικα, κι ότι χορεύουν γύρω από τα πηγάδια, όπου, αν πάει κανείς, τον βάζουν με το στανιό, δηλαδή εξαναγκαστικά, να χορέψει μαζί τους.

Στην Κυνουρία χαράζουν με κάρβουνο σταυρούς στις πόρτες και στα παράθυρα, για να μην μπαίνουν μέσα οι«Λυκοκαντζάροι».

πηγη

Συνεχίζεται......... »

ΕΧΟΥΜΕ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ; ΝΑΙ (;), ΑΛΛΑ ΜΕ ΠΟΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ;

Άρθρο του Maurizio Blondet 
Μετάφραση – επιμέλεια: Ιωάννης Αυξεντίου

Η ισλαμική τρομοκρατία δεν υπήρχε 'πριν'

Υπήρχε ισλαμική τρομοκρατία όταν το Αφγανιστάν ήταν υπό κομμουνιστική κυβέρνηση, το Ιράκ υπό τον Σαντάμ, η Αίγυπτος κυβερνιόταν από τον Μουμπάρακ, η Συρία από την οικογένεια του Ασάντ και η Λιβύη από τον Καντάφι; Όχι. Ποιος έριξε αυτά τα καθεστώτα χρησιμοποιώντας μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις αποσταθεροποιώντας τις χώρες τους, ρίχνοντάς τες στο χάος και στους εσωτερικούς πολέμους; 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής: επικεφαλής των δυτικών συνασπισμών, στους οποίες συμμετείχαν η Μ. Βρετανία, η Γαλλία, χώρες μέλη του ΝΑΤΟ ή όχι , όπως η Αυστραλία.

Για ποιο λόγο η δύση υπό την Αμερικανική καθοδήγηση έριξε στο χάος αυτές τις χώρες;

Διότι εκτελούσε το ισραηλινό σχέδιο (το λεγόμενο σχέδιο Yinon) που από το 1982 υποστήριζε τον διαμελισμό αυτών των χωρών ''σύμφωνα με τις εθνοτικές και θρησκευτικές διαχωριστικές γραμμές τους''. Το εβραϊκό περιοδικό Kivunim, είχε γράψει: “Το Ιράκ, πλούσιο σε πετρέλαιο και εσωτερικά διχασμένο, είναι σίγουρα ένας υποψήφιος των στόχων του Ισραήλ. Η διάλυση του είναι ακόμη πιο σημαντική για εμάς από εκείνη της Συρίας. Το Ιράκ είναι πιο ισχυρό από την Συρία… Κάθε αραβική εσωτερική αντιπαράθεση θα μας βοηθήσει βραχυπρόθεσμα και θα συντομεύσει τον δρόμο στον πιο σημαντικό στόχο, το σπάσιμο του Ιράκ σε τομείς, όπως η Συρία και ο Λίβανος. Στο Ιράκ, είναι δυνατή η διαίρεση σε επαρχίες κατά μήκος των εθνικών-θρησκευτικών γραμμών, όπως στη Συρία κατά τη διάρκεια της οθωμανικής περιόδου. Έτσι, θα υπάρχουν τουλάχιστον τρία κράτη γύρω από τις τρεις μεγάλες πόλεις: Βασόρα, Βαγδάτη και Μοσούλη, και οι Σιϊτικές περιοχές στο νότο θα διαχωριστούν από το Σουνιτικό και Κουρδικό Βορρά. ... Το σύνολο της αραβικής χερσονήσου είναι ένας φυσικός υποψήφιος για διάλυση υπό των εσωτερικών και εξωτερικών πιέσεων...''

Αλλά γιατί οι ΗΠΑ προσχώρησαν σε αυτό το σχέδιο;

Επειδή συνέκλιναν με αυτό τα πετρελαϊκά συμφέροντα (πχ. Dick Cheney, ο πρόεδρος της Halliburton)και το στρατιωτικό- βιομηχανικό συγκρότημα. Στο σχέδιο συμμετείχε και η Σαουδική Αραβία η οποία ήθελε να κυριαρχήσει ο βαχαμπισμός και να καταστρέψει τους σιίτες και το Ιράν.

Πότε ακούστηκε να ομιλούν για 'ισλαμική τρομοκρατία' για πρώτη φορά;

Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, όταν οι ΗΠΑ δεχτήκαν επίθεση από μία ομάδα τρομοκρατών οι οποίοι έριξαν αεροπλάνα πάνω στους Δίδυμους Πύργους και στο πεντάγωνο. Οι τρομοκράτες καθοδηγούντο από τον Osama Bin Laden.

Ποιος ήταν ο Osama Bin Laden;

Robin Cook

Ήταν ένας Σαουδάραβας δισεκατομμυριούχος του οποίου η οικογένεια ήταν φίλη και επιχειρηματικός εταίρος με την οικογένεια Bush. Βοήθησε τους αμερικάνους να ανατρέψουν το κομμουνιστικό καθεστώς στο Αφγανιστάν την δεκαετία του’80. Στρατολόγησε χιλιάδες μαχητές για να τους στείλει να διώξουν τους σοβιετικούς και να εγκαθιδρύσει ένα θρησκευτικό καθεστώς, αποτελούμενο από τους Ταλιμπάν (ισλαμιστές φοιτητές που προετοιμαστήκαν στο Πακιστάν). Αυτή η οργάνωση υπό τον αμερικανικό έλεγχο ονομάστηκε Al Qaeda (δηλαδή "η βάση''- ο κατάλογος των στρατολογημένων: Κι ας θυμηθούμε τώρα το εξης: τέσσερις εβδομάδες πριν το θάνατο του, ο Robin Cook, Yπουργός Εξωτερικών του Η. Βασιλείου, προκάλεσε σάλο με το άρθρο στη στήλη του στον Guardian όταν απεκάλεσε την Al Qaeda ως το προϊόν των δυτικών μυστικών υπηρεσιών. Επίσης πως ο Bin Laden ήταν το παράγωγο ενός μνημειώδους λάθος υπολογισμου των δυτικών υπηρεσιών ασφαλέιας. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, εξοπλίστηκε από τη CIA και χρηματοδοτήθηκε απο τους Σαουδάραβες, με σκοπό να κάνει ιερό πόλεμο (Jihad) κατά της ρωσικής κατοχής του Αφγανιστάν. Η Al Qaeda, στην κυριολεξία η "βάση δεδομένων" ήταν αρχικά ένα αρχείο υπολογιστή με τους χιλιάδες Mujahideen που είχαν στρατολογηθεί και εκπαιδευτεί με τη βοήθεια της CIA για να νικήσουν τους Ρώσους.

Πότε ο Bin Laden έγινε εχθρός των ΗΠΑ;

Ξαφνικά στις 9 Σεπτεμβρίου 2001, δύο άτομα (που παρίσταναν τους δημοσιογράφους) σκότωσαν τον στρατηγό Massoud, το αποκαλούμενο ''λιοντάρι του Panjshir''. Ο τελευταίος ήταν αντιπαθής στους αμερικανούς διότι θα μπορούσε - ως εθνικός ήρωας - να ενώσει και να σταθεροποιήσει το Αφγανιστάν. Η εφημερίδα ''Figaro'' έγραψε ότι ο σταθμάρχης της CIA πήγε να επισκεφτεί τον Bin Laden στο αμερικανικό νοσοκομείο του Dubai τον Ιούλιο, όπου και νοσηλευόταν. Η πληροφορία εδόθη στην εφημερίδα από τις γαλλικές μυστικές υπηρεσίες. Οπότε στις 9 Σεπτεμβρίου ήταν ακόμη φίλος, και στις 21 είχε γίνει εχθρός των ΗΠΑ.


Κάποιος αναγνώστης μπορεί να ισχυριστεί: "όλα αυτά φαίνονται ως συνωμοσιολογικές υποθέσεις, που δεν μπορούν να αποδειχθούν!"
Και όμως, όλα αυτά τα είπε ο στρατηγός Wesley Clark, που ήταν ο αρχηγός του ΝΑΤΟ κατά την διάρκεια της επέμβασης στο Κόσσοβο. Δέκα ημέρες μετά την 11η Σεπτεμβρίου, πήγε στο Πεντάγωνο και ένας φίλος του αξιωματικός, ο οποίος είχε μόλις μιλήσει με τον τότε Donald Rumsfeld, τον κάλεσε στο γραφείο του, έκλεισε την πόρτα και του ψιθύρισε : ''Πηγαίνουμε να κτυπήσουμε 7 χώρες μέσα σε πέντε χρόνια. Θα αρχίσουμε με το Ιράκ, μετά με την Συρία, Λίβανο, Λιβύη, Σομαλία, Σουδάν και μετά το Ιράν''. Η συνέντευξη στον στρατηγό Clark υπάρχει εδώ.

Ο αναγνώστης απαντά: "Σύμφωνοι, όμως η ισλαμική θρησκεία αποδέχεται την βία, την jihad, τον αναγκαστικό προσηλυτισμό."
Βεβαίως. Όμως ήταν μία αδρανής διάσταση η οποία συγκρατούνταν από τις κοσμικές κυβερνήσεις του Ιράκ, της Συρίας, της Λιβύης. Αυτή η αποτρόπαιη πτυχή του Ισλάμ ξύπνησε και υποκινήθηκε ηθελημένα. Ομάδες φανατικών οπλίστηκαν και εκπαιδευτήκαν επίτηδες.
Ο αναγνώστης απαντά: "Και αυτή είναι μία συνωμοσιολογική θεωρία χωρίς καμία απόδειξη!"
Πάντα ο στρατηγός Wesley Clark (εβραϊκής καταγωγής)– θυμίζω, πρώην ανώτατος διοικητής του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη -είπε στο CNN στις 21 Φεβρουαρίου 2015: “Στρατολογήσαμε ζηλωτές και εξτρεμιστές takfiri”, δημιουργήσαμε έναν 'Φρανκενστάιν'. Σε εκείνη την συνέντευξη εξήγησε επίσης: ''το ISIS δημιουργήθηκε από τους συμμάχους μας [Σαουδική Αραβία] για να κτυπήσουν την Hezbollah”.

Ο αναγνώστης ρωτά: "Λοιπόν οι ΗΠΑ δημιούργησαν ή άφησαν να δημιουργηθούν τα τζιχαντιστικά κινήματα, για να τα κτυπήσουν μετά; Είναι παράλογο! Για ποιο σκοπό;"

Samuel Huntington

Σύμφωνα με τον Samuel Huntington, που υπήρξε ο κυριότερος αμερικανός πολιτικός επιστήμονας, αυτό είναι χρήσιμο για την αμερικανική εξουσία. Ο ίδιος έγραψε το 1996 μία μελέτη με τίτλο: 'Η σύγκρουση των πολιτισμών και η νέα παγκόσμια τάξη', στην οποία προφήτευσε ότι η κύρια πηγή συγκρούσεων στον κόσμο μετά την εποχή του ψυχρού πολέμου, θα είναι οι πολιτιστικές και θρησκευτικές ταυτότητες. Δεν θα υπάρχουν πια πόλεμοι μεταξύ χωρών αλλά μεταξύ πολιτισμών. Ο Huntington σκέφθηκε ότι μετά την πτώση της σοβιετικής ένωσης, έπρεπε να βρεθεί ένας κοινός εχθρός, που θα κρατά ενωμένη την Δύση υπό την αμερικανική καθοδήγηση. Η σύγκρουση των πολιτισμών, ο αγώνας εναντίον του Ισλάμ, ήταν η λύση. Μία λύση που άρεσε και στο ιουδαϊκό λόμπι των ΗΠΑ.

Ο αναγνώστης αναρωτιέται: "Όμως τώρα το ISIS στέλνει τους τρομοκράτες του στην Ευρώπη."
Το ISIS; Είδαμε ότι πρόκειται για μία αμερικανό-σαουδαραβική δημιουργία. Οι Ισραηλινοί το υποστηρίζουν στη Συρία, και νοσηλεύουν τους τραυματισμένους μαχητές του στα νοσοκομεία τους (υπάρχουν πολλά ντοκουμέντα που το αποδεικνύουν), οι Αμερικάνοι βάζουν εμπόδια στις ρωσικές επεμβάσεις στην Συρία. Πάντως, το ISIS είναι πολύ απασχολημένο στην προσπάθεια του να αμυνθεί, δεν έχει χρόνο για να στέλνει τρομοκράτες στην Ευρώπη.

Ο αναγνώστης απαντά: 

"Αλλά αναλαμβάνει (το ISIS) την ευθύνη για όλες τις ισλαμικές επιθέσεις που συμβαίνουν όλο και πιο συχνά στην Ευρώπη."

Rita Katz

Είστε απόλυτα σίγουρος ότι είναι το ISIS που αναλαμβάνει την ευθύνη; 

Εξάλλου αυτοί οι ισχυρισμοί του ISIS διαδίδονται από την ιστοσελίδα: Ιntelligence Group Enterprise, (Σημ. Θεόδ.: η πληροφορία πως η ανάληψη των επιθέσεων παρουσιάζεται μόνο από τη συγκεκριμένη ιστοσελίδα είναι υπό έλεγχο) μία εβραϊκή εταιρεία που διοικείται από την Rita Katz. Κατά πάσα πιθανότητα είναι όλοι ψεύτικοι ή δημιουργημένοι επίτηδες.

Ο αναγνώστης ρωτά: "Όμως οι τζιχαντιτες σκοτώνουν αληθινά! Στην Νίκαια στην Γαλλία και αλλού σφάζουν τον κόσμο! Δεν είναι αυτός πόλεμος των θρησκειών;" 

Είναι σύγκρουση των πολιτισμών, όπως ήθελε ο Huntington. Είναι η στρατηγική της έντασης: κάποιοι θέλουν να κρατούν τους ευρωπαίους σε κατάσταση φόβου. Εξάλλου κάποιοι ισραηλινοί έχουν δηλώσει πως: "είναι καλό οι ευρωπαίοι να δοκιμάσουν εκείνο που δοκιμάζουμε εμείς, που όταν πηγαίναμε στο εστιατόριο δεν είμαστε σίγουροι ότι θα επιστρέψουμε στο σπίτι μας."Επίσης κάποιες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις μπορεί να βρίσκουν χρήσιμο το να κρατούν τους υπηκόους τους μέσα στον φόβο και στην ένταση, στον συνεχή αγώνα εναντίον του 'Ισλαμικού Εχθρού' , που είναι 'ανάμεσα μας' και μπορεί να κτυπήσει παντού.

Όπως έγραψε ο Orwell στο '1984': "θα υπάρχουν συνεχή και αδικαιολόγητα τρομοκρατικά κτυπήματα με τυχαίους στόχους. Θα χρησιμεύουν στο κράτος για να περιορίζει την ελευθερία των πολιτών.''

Ο αναγνώστης απορεί: "Αλλά δεν θα υποστηρίξετε ότι είναι οι ίδιες οι κυβερνήσεις που υποκινούν τους νεαρούς ισλαμιστές να αποκεφαλίζουν; αυτοί το κάνουν αυθόρμητα στο όνομα του ISIS."

Βεβαίως. Είναι ένας μηχανισμός που εμείς οι ιταλοί τον γνωρίζουμε καλά. Την εποχή της 'έντασης' οι Ερυθρές Ταξιαρχίες έπρατταν δολοφονίες. Λοιπόν, όσο περισσότερες έκαναν, τόσο μεγαλύτερη εύνοια έβρισκαν στα εργοστάσια, στα σχολεία και στα πανεπιστήμια από τις ομάδες των αριστερών φοιτητών. Πολλοί νέοι ήθελαν να στρατολογηθούν στις Ερυθρές Ταξιαρχίες, είχε δημιουργηθεί μία ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΨΥΧΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ, ας το πούμε απλά , ένα είδος μόδας. Σήμερα γνωρίζουμε ότι οι Ερυθρές Ταξιαρχίες είχαν γίνει αντικείμενο 'διαχείρισης' από μυστικές υπηρεσίες του ΝΑΤΟ. Έτσι λοιπόν, στις ημέρες μας, οι νεαροί ισλαμιστές του περιθωρίου 'κολλούν' αυτήν την ΨΥΧΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ, η οποία διαχέεται εντέχνως από εκείνα τα 'μέσα- κέντρα' που διαδίδουν τα υποτιθέμενα μηνύματα του ISIS.

Ο αναγνώστης απαντά: "Δεν με πείσατε…"

Το ξέρω. Γνωρίζω ότι εσείς βρίσκεστε υπό την επίδραση της ψυχο-συγκινησιακής κατάστασης που δημιουργεί εκείνο το συλλογικό ασυνείδητο, που μας προκαλεί τον τρόμο: 'Το Ισλάμ μας επιτίθεται!' 'Είναι πόλεμος των θρησκειών!' Ναι, … αλλά υποκινούμενος από κέντρα που έκαναν τα πάντα για να τον προκαλέσουν. Αυτά τα κέντρα θέλουν να καταστρέψουν τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, όπως θέλησαν την καταστροφή της Παλμύρας στη Συρία.

Ο αναγνώστης ρωτά: "Γιατί;"

Πάνθεον, Ρώμη

Διότι ο ευρωπαϊκός, ελληνο-ρωμαϊκός και χριστιανικός πολιτισμός, διαμόρφωνε ελεύθερους ανθρώπους, και η πλανητική εξουσία δεν μας θέλει ελεύθερους αλλά καταναλωτές. Γιατί μισούν τον Χριστό και τον πολιτισμό του. Γιατί εκείνα τα κέντρα- ας πούμε οι 'τοκογλύφοι'- δεν είχαν ποτέ την ικανότητα να οικοδομήσουν έναν Παρθενώνα, ένα Πάνθεον. Δεν παρήγαγαν τίποτε που να θυμίζει , έστω από μακριά, κάτι από Φειδία ή Καραβάτζιο, ούτε ανάμεσα τους γεννήθηκε ένας Ντοστογιέφσκι, ή ένας Σαίξπηρ ή ένας Δάντης. Η τέχνη τους είναι εκείνη του MOMA της Νέας Υόρκης, μια ασχήμια που την πωλούν και την αγοράζουν μεταξύ τους σε στρατοσφαιρικές τιμές. Ασχήμια που συνοδεύεται αναγκαστικά από το ψέμα και το μίσος για την Αλήθεια: Αλήθεια και Ομορφιά είναι το ίδιο πράγμα, έλεγαν οι αρχαίοι φιλόσοφοι.

Θέλουν να καταντήσουμε σαν και αυτούς .Τρομαγμένοι και γεμάτοι μίσος και ζήλεια για το ανθρώπινο γένος.

πηγη

Συνεχίζεται......... »

Τουρκία: Πραξικόπημα εναντίον Ερντογάν - Ερντογάν εναντίον «όλων»

Ποιὰ «Τουρκία» πολεμάει τὸν «ψυχοπαθῆ» Ερντογάν;
Μετά την πρώτη μουδιασμένη αντίδραση του ελληνικού και διεθνούς πολιτικού κατεστημένου απέναντι στην καταστολή του πραξικοπήματος από τον Ερντογάν περάσαμε τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό σε μία συστηματική προσπάθεια δημιουργίας από τα ΜΜΕ και δυστυχώς και πολλά ιστολόγια της εικόνας του ψυχοπαθούς δικτάτορα για τον νόμιμα εκλεγμένο ηγέτη της Τουρκίας. Και το ερώτημα είναι γιατί; Ποιος είναι ο λόγος που ο Ερντογάν πρέπει πάση θυσία να πέσει; Ποιοι είναι αυτοί που τον πολεμούν στο εσωτερικό της Τουρκίας και έχουν τόσο μεγάλη υποστήριξη από τα ΜΜΕ παγκοσμίως σε σημείο ώστε να τους υποστηρίζουν ακόμη και όταν προβαίνουν σε πραξικόπημα;

Η άμεση απάντηση στο τελευταίο ερώτημα –από την οποία θα απαντηθούν και τα προηγούμενα- είναι ότι πρόκειται για τους κεμαλιστές στρατιωτικούς και για μία κοσμική αστική τάξη γύρω από αυτούς. Για ανθρώπους που δεν είναι φανατικοί μουσουλμάνοι, όπως οι υποστηρικτές του Ερντογάν. Στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου μουσουλμάνοι, αλλά είναι κρυπτο-ιουδαίοι, ντονμέδες. Πρόκειται για μία ιστορία που άρχισε από τον 17ο αιώνα με την εικονική μεταστροφή πολλών Εβραίων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον μουσουλμανισμό. Τέτοια καταγωγή είχε και ο ηγέτης της σύγχρονης, κοσμικής «Τουρκίας», ο ελληνοφάγος Μουσταφά Κεμάλ.

Και εδώ εύλογα θα ρωτήσει κανείς: μα που στηρίζονται όλα αυτά; Γιατί δεν τα έχουμε ξανακούσει; Γιατί κανείς από τους διεθνολόγους, διεθνιστές και τουρκολόγους αναλυτές δεν τα γράφει; 

Η απάντηση είναι σχετικά εύκολη: οι πολλοί «ειδικοί» είναι απλώς άσχετοι· οι λίγοι και όντως ειδικοί, είναι απλά παρόμοιων θρησκευτικών πεποιθήσεων (καμπαλιστές) ή αργυρώνητοι. Και για του λόγου το αληθές θα δούμε μερικά αποσπάσματα από άρθρο στην εβραϊκή εφημερίδα Haaretz στις 8 Αυγούστου 2016 (http://www.haaretz.com/jewish/features/1.735849):

Το άρθρο αφορά στις διώξεις που υφίστανται οι ντονμέδες από τον Ερντογάν· μεταφέροντας τον διάλογο δύο ντονμέδων γράφει:

«Οι δύο φίλοι λένε ότι αντίθετα με την ιστορική προκατάληψη, οι Ντονμέδες πιστεύουν και με πολλούς τρόπους έχουν αποδεχθεί τις ιδέες και τις αξίες του ιδρυτή της Τουρκίας Μουσταφά Κεμάλ· έχουν δηλαδή αποδεχθεί το κοσμικό κράτος και τον διαφωτισμό. Η πατρίδα του Κεμάλ ήταν η Θεσσαλονίκη, και ο ίδιος φοίτησε σε σχολείο ντονμέδων, κάνοντας πολλούς συνωμοσιολόγους να συμπεράνουν ότι ήταν και ο ίδιος ντονμές». («The two friends say that despite the historical prejudice, the Dönme believed in and in many ways embodied the ideals of Turkey’s founder Mustafa Kemal Atatürk, such as secularism and enlightenment. Atatürk’s hometown was in fact Salonika, and he went to a Dönme school, leading many conspiracy theorists to erroneously conclude that he himself was Dönme»).

Παρά την ιστορική ανακρίβεια ως προς τον τόπο καταγωγής και την οικογενειακή κατάσταση των προγόνων του Κεμάλ η εβραϊκή εφημερίδα παραδέχεται ότι ο Κεμάλ μεγάλωσε με κρυπτο-ιουδαϊκή παιδεία.

Σε άλλο σημείο του άρθρου ο ένας από τους δύο ντονμέδες ξεκαθαρίζει τα πιστεύω τους:

«Το να είναι κανείς ντονμές, σημαίνει ότι αποτελεί μέρος της σεφαρδίτικης (των Εβραίων δηλαδή της Δύσης) παράδοσης, εφόσον οι πρόγονοί του ήταν Εβραίοι που έφυγαν διωγμένοι από την Ισπανία και την Πορτογαλία στα τέλη του 15ου αιώνα ερχόμενοι στην σχετικώς ανεκτική Οθωμανική Αυτοκρατορία. Σημαίνει επίσης ότι έχει ενδιαφέρον για την Καμπάλα, επειδή οι πρόγονοί μας ασχολούνταν επιστεμμένα με την μελέτη της. Και αυτό σημαίνει μυστικισμός». (“Being Dönme for me is being part of the Sephardic culture,” he said, since their ancestors were Jews who fled persecution in Spain and Portugal in the late fifteenth century for the relative religious freedom of the Ottoman Empire. “It means an interest in the Kabbalah, because our ancestors were extremely involved with studying it. It means mysticism.”).

Καθίσταται νομίζω σαφές ότι σήμερα στην Τουρκία έχουμε από την μία τους Τούρκους μουσουλμάνους και από την άλλη τους κρυπτο-ιουδαίους κοσμικούς, οπαδούς του δυτικού παραδείγματος, το οποίο, όπως έχει δείξει ο μεγαλύτερος Ιουδαίος σοφός του 20ου αιώνα, ο Gershom Scholem, αποτελεί προϊόν καθαρά της ιουδαϊκής καμπαλιστικής σκέψης. Για εμάς, όπως και άλλοτε έχουμε πει, αμφότερα τα στρατόπεδα είναι εχθρικά. Ίσως ευκολότερος εχθρός είναι το πρώτο, καθώς πολεμάς ευκολότερα αυτό που φαίνεται τι είναι.

Για όποιον θέλει να διαβάσει περισσότερα για τους ντονμέδες:

•  The Dönme Jewish Converts, Muslim Revolutionaries, and Secular Turks by Marc Baer
• 
  
• The Dönmes: Crypto-Jews under Turkish Rule by Jacob M. Landau Jewish Political Studies Review 19:1–2, Jerusalem Center for Public Affairs
• A Scapegoat for All Seasons: The Doenmeh or Crypto-Jews of Turkey by Rifat Bali (Isis Press, 400pgs), a review by Dan Yardeni in Haaretz
• Rıfat N. Bali, “Another Enemy: The Dönme or Crypto-Jews,” Kabbalah, Vol. 9 (2003): 77-108
• Jacob M. Landau, “Muslim Turkish Attitudes towards Jews, Zionism and Israel,” Die Welt des Islams, n.s., Vol. 28 (1988): 291-300.
• Jacob M. Landau, “Muslim Opposition to Freemasonry,” Die Welt des Islams, Vol. 36, No. 2 (1996): 186-203;
• Marc Baer, “The Double Bind of Race and Religion: The Conversion of the Dönme to Turkish Secular Nationalism,” Comparative Studies in Society and History, Vol. 46, No. 4 (2004): 682-708.
• Şükrü Hanioğlu, “Jews in the Young Turk Movement,” in Avigdor Levy, ed., The Jews of the Ottoman Empire (Princeton, NJ: Darwin Press, 1994), 522.
• Jacob M. Landau, “Islamism and Secularism: The Turkish Case,” in Shlomo Morag et al., eds., Studies in Judaism and Islam Presented to Shelomo Dov Goitein (Jerusalem: Magnes Press, 1981), 361-82.
• Scholem, Sabbatai Sevi: The Mystical Messiah (Princeton: Princeton University Press, 1971).
• Nikos Stavroulakis, “Shabbetai Zevi and the Dönme of Tessaloniki,” Forum on the Jewish People, Zionism and Israel, Vol. 53 (Fall 1984): 103-14.
• Avram Galante, Histoire des Juifs de Turquie, Vol. 8 (Istanbul: Editions Isis, 1985).
• Matt Goldish, The Sabbatean Prophets (Cambridge: Harvard University Press, 2004).

πηγη 

Συνεχίζεται......... »

Γιατί οι 8 Τούρκοι είναι εξαιρετικά χρήσιμοι για την Ελλάδα – Διαβάστε και πράξατε αναλόγως οι υπεύθυνοι…

Του Σάββα Καλεντερίδη
Αναδημοσίευση από τον ιστοχώρο «Ινφογνώμων Πολιτικά»

Η Ελλάδα διακατέχεται από το ενοχικό σύνδρομο απέναντι στην Τουρκία, ενώ θα έπρεπε να συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, λόγω της Γενοκτονίας, που αρνείται μέλος της κυβέρνησης όλων των Ελλήνων, το πολιτικό απόβλητο που λέγεται Φίλης, λόγω της εθνοκάθαρσης των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου, της Τενέδου και του Ριζοκάρπασου, λόγω της εισβολής στην Κύπρο και λόγω της πολιτιστικής γενοκτονίας που ασκεί στη Θράκη, στους Πομάκους και τους Ρομά, που φροντίζει να τους εκτουρκίζει, με την ακατανόητη ανοχή του ελληνικού κράτους.
Στην περίπτωση των οκτώ Τούρκων στρατιωτικών που μπήκαν στην Ελλάδα, και πάλι δείχνουμε ένα ταπεινωτικό και ντροπιαστικό ενοχικό σύνδρομο, λες και έχουμε εμείς ευθύνη για ό,τι συμβαίνει στην Τουρκία, αποτέλεσμα του οποίοι είναι η διαφυγή αυτών των ανθρώπων και η αναζήτηση προστασίας από τη νομική θωράκιση που προσφέρεται για όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως των εγκλημάτων που έχουν διαπράξει.
Η Ελλάδα δεν έχει καμία ευθύνη για τα γεγονότα στην Τουρκία, ούτε γιατί οι οκτώ επέλεξαν να έλθουν στην Ελλάδα, όπως ανερυθρίαστα προφασίστηκε ο απαράδεκτος, για επαγγελματίας διπλωμάτης, πρέσβης της Τουρκίας στην Ελλάδα, Κερίμ Ουράς, ο οποίος, σημειωτέον, όπως πληροφορύμεθα από διπλωματικούς κύκλους όχι μόνο ελληνικούς, είναι φανατικός αντιμουσουλμάνος και φίλα διακείμενος προς τους πραξικοπηματίες.
Η θέση μου για τους οκτώ είναι η εξής: Θα πρέπει να αφεθούν απερίσπαστοι να χρησιμοποιήσουν κάθε νομικό όπλο που διατίθεται στην Ελλάδα και την Ευρώπη για όλους τους ανθρώπους που ζητούν άσυλο, θα πρέπει να αφεθεί η Δικαιοσύνη απερίσπαστη να κάνει τη δουλειά της και η εκτελεστική εξουσία, κράτος και κυβέρνηση, να εφαρμόσουν με θρησκευτική ευλάβεια όσα αποφασίσει η ελληνική Δικαιοσύνη και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Την ίδια ακριβώς θέση είχα και στην υπόθεση Οτζαλάν, την ίδια θέση είχε και ο τότε υπουργός Εσωτερικών Αλέκος Παπαδόπουλος.
Τώρα, όσον αφορά το γιατί είναι χρήσιμοι στην Ελλάδα οι οκτώ στρατιωτικοί που ζητούν άσυλο, να σημειώσουμε ότι σύμφωνα με πληροφορίες του τουρκικού τύπου, οι οκτώ ανήκουν στις επίλεκτες ειδικές δυνάμεις της Τουρκίας, οι οποίες έχουν επιθετικές αποστολές στην Ελλάδα, τα νησιά και τη Θράκη.

Είναι άνθρωποι που έχουν δει και έχουν μελετήσει επιθετικά σχέδια της Τουρκίας εις βάρος της Ελλάδας;

Μήπως, λέω μήπως, οι δικηγόροι τους θα πρέπει να τους συμβουλεύσουν να το ομολογήσουν αυτο στο δικαστήριο και να πουν ότι η ζωή τους είναι ρπαγματικά σε κίνδυνο, επειδή αποκάλυψαν τα σχέδια αυτά δημοσίως στο Δικαστήριο;

Στη συνέχεια, μήπως θα έλυνε πολλά άλυτα προβλήματα στα πλαίσια του ΝΑΤΟ, η παρουσίαση αυτών των ομολογιών για επιθετικά σχέδια μιας χώρας μέλους του ΝΑΤΟ εις βάρος μιας άλλης συμμάχου στην ίδια συμμαχία;

Μήπως ήλθε η ώρα να ξεκαθαρίσει αυτή η λυκοσυμμαχία και να αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του, στα πλαίσια του ΝΑΤΟ, για να μην κρύβονται κάποιοι πίσω από το δάχτυλό τους;

Όλα αυτά είναι και ένας επί πλέον λόγος αλλά και ευκαιρία να απαλλαγεί η Ελλάδα από αυτό το ενοχικό σύνδρομο, μπας και σηκώσουμε κεφάλι εμείς οι ταπεινωμένοι Έλληνες.

πηγη

Συνεχίζεται......... »

Ἀπό την πίσω πόρτα ὁ «μεγάλος άδελφός»;

Του Γιάννη Β. Κωβαίου από το Aντίφωνο


-Ὑπάρχει ὁ Μεγάλος Ἀδελφός ὅπως ὑπάρχω ἐγώ;
-Ἐσύ δέν ὑπάρχεις.


Μετά τήν 11η Σεπτεμβρίου 2001, τό φάντασμα τῆς Ὠκεανίας τοῦ Orwell πλανᾶται ἀνεξέλεγκτο πιά πάνω ἀπό τήν Οἰκουμένη. Πεποίθησή μου τά τελευταῖα χρόνια εἶναι ὅτι τό κράτος τοῦ Μεγάλου Ἀδελφοῦ ὑπάρχει πρό πολλοῦ, ἁπλῶς δέν συνίσταται σέ μιά ἐπίσημη θεσμική ὀντότητα ὅπως τίς γνωρίζουμε ἀνέκαθεν, ἀφοῦ ἀκόμη καί καθεστῶτα τύπου Βόρειας Κορέας φροντίζουν νά τηροῦν τά προσχήματα. Αὐτό, λοιπόν, πού θεωρῶ ὡς ὑπαρκτό καί ἰσχυρότερο Big Brother σήμερα εἶναι ἡ Τρομοκρατία κάθε τύπου καί ἐμβέλειας –τοπικῆς, ἐθνικῆς ἤ, πρωτίστως, διεθνοῦς.

Ἡ Τρομοκρατία δρᾶ ὑπεράνω καί τῶν πλέον στοιχειωδῶν κανόνων ἐθνικοῦ ἤ διεθνοῦς Δικαίου, ἐνεργεῖ σάν κράτος ἐν κράτεσι. Εἰδικά αὐτή τοῦ αὐτοαποκαλούμενου «ἰσλαμικοῦ κράτους» ἔχει ἀναγάγει τόν ἑαυτό της σέ Αὐτοκρατορία τοῦ Ἀλλάχ καί ἐπιβάλλει ὅπου γῆς τή sharia διά τῆς τυφλῆς βίας τοῦ jihad καί ἀδιακρίτως, ἄλλοτε βάσει σχεδίου καί ἐντολῶν ἀπό ἡγέτες –θρησκευτικούς ἤ παραστρατιωτικῶν ὁμάδων– καί ἄλλοτε ἀπό πρωτοβουλίες μεμονωμένων πιστῶν, πού ἀποφασίζουν νά μεταβοῦν μιά ὥρα ἀρχύτερα στόν παράδεισο, ὅπως οἱ τρεῖς ἔνοπλοι πού προκάλεσαν πρό μηνῶν τό μακελειό μέ τούς 14 νεκρούς σέ ἵδρυμα ἀτόμων μέ εἰδικές ἀνάγκες στήν Καλλιφόρνια. Ἡ θεολογία, φυσικά, ἀνήμπορη ἀπό καιρό ἐμπρός στόν κατά κράτος θρίαμβο τῆς ψυχοπαθολογίας…

Ὁ Μεγάλος Ἀδελφός, λοιπόν, βρίσκεται καί κινεῖται «φυσιολογικά» ἀνάμεσά μας ἐδῶ καί δεκαετίες, μέ τό εἰδεχθέστερο μάλιστα πρόσωπο στήν Ἱστορία τοῦ ἀνθρώπινου γένους, ἀφοῦ μ π ο ρ ε ῖ νά ἐργάζεται στό διπλανό μας γραφεῖο στίς Βρυξέλλες, νά συγκατοικεῖ στήν πολυκατοικία μας τοῦ Καΐρου, νά διδάσκει τά παιδιά μας στό Ρόουντ Ἄιλαντ ἤ νά στέκεται στήν ἀπέναντι ἀποβάθρα τοῦ μετρό ὁποιασδήποτε ἄλλης πόλης τοῦ κόσμου καί σέ λίγα λεπτά ἤ μεθαύριο νά μᾶς ἔχει ἀφανίσει μαζί μέ ἑκατοντάδες ἄλλους· δίχως αἰτία, δίχως πρόκληση, δίχως ἐξήγηση, δίχως κάν τή ματαιοπονία νά ψάχνουμε γιά «δίχως»...

Εἴπαμε, μ π ο ρ ε ῖ· δηλαδή (σέ προσωπική σύνταξη) ἔχει τή δυνατότητα καί (σέ ἀπρόσωπη) ἐνδέχεται, εἶναι πιθανόν νά…  Διότι, παρά τά ἀσύλληπτα ἐπιστημονικά καί τεχνικά μέσα πού διαθέτουν πιά οἱ Ἀρχές Ἀσφαλείας καί τά δρακόντεια μέτρα πού λαμβάνουν παντοῦ, προκαλώντας μας ἀσφυξία, ἀγανάκτηση καί συχνά ἰδεολογικές ἀντιστάσεις, ἀποδεικνύεται ὅτι στίς μέρες μας, ὁποιοιδήποτε –ὡς ἄτομα ἤ ὡς ὁμάδες, ἀργά ἤ γρήγορα ἀφότου τό μεθοδεύσουν, μέ μεγάλη ἤ μέ μικρή «εὐστοχία»– ἔχουν τή δυνατότητα, μποροῦν, νά προξενήσουν ἕνα αἱματοκύλισμα! Καί, ἀντίστοιχα, ἀκριβῶς γι’ αὐτό, ἡ ἀνασφάλεια, ἡ καχυποψία καί ὁ τρόμος παγιώθηκαν πιό στέρεα ἀπό ποτέ στίς ψυχές μας, καθώς οἱ πιθανότητες νά ἐμπλακοῦμε ἀπρόσμενα ὡς θύματα ὁποιουδήποτε καί ὁπουδήποτε αὐξάνονται πλέον δραματικά! Σημειολογικά, ὁ Μεγάλος Ἀδελφός «νέου τύπου», ἔτσι ὅπως τόν σκιαγραφήσαμε, μᾶς συναντᾶ στήν εἴσοδο τῆς πολυκατοικίας καί μᾶς ψιθυρίζει μέ ἕναν εὐγενικό χαιρετισμό «ἐσύ δέν ὑπάρχεις!».

Ἑπομένως, γεννᾶται τό ἐρώτημα ὄχι ἄν καλῶς τέθηκε ὁ τίτλος μας ἐδῶ ὑπό μορφήν ἐρωτήματος, ἀλλά ἁπλῶς ἄν αὐτό πρέπει νά θεωρηθεῖ ρητορικό ἤ ἀπαιτεῖ ἀπάντηση. Θά ἀποτελοῦσε, ὡστόσο, ὑπεκφυγή νά τό χαρακτηρίσουμε ρητορικό καί νά ἀφήσουμε τόν ἀναγνώστη στό βόλεμα μιᾶς πρόχειρης κατάφασης, τοῦ τύπου «μά καί βέβαια βρίσκεται ἀνάμεσά μας ὁ Μεγάλος Ἀδελφός», ἤ ἔστω μιᾶς πιό… τεκμηριωμένης ἀπάντησης, ὅπως «προφανῶς μπῆκε ἀπό τήν πίσω πόρτα, ἀφοῦ τά ἐπίσημα κράτη κινοῦνται σέ μιά νομιμοφάνεια, ἀλλά καί δείχνουν νά κάνουν τό πᾶν γιά τήν πάταξη τῆς τρομοκρατίας». Τό ἐρώτημα χρειάζεται πιό ἐπίπονες ἀλλά καί ἐπώδυνες προσεγγίσεις.

Ἡ Τρομοκρατία κάθε λογῆς καί ἐμβέλειας εἶναι ὡς γνωστόν καινοφανής μορφή ἐγκληματικότητας καί… ἄσκησης πολιτικῆς. Κυοφορήθηκε σχεδόν ἀποκλειστικά στόν Δυτικό Κόσμο τίς τελευταῖες 3 μέ 4 δεκαετίες, ἀλλά ἐκδηλώνεται ἔκτοτε σέ κάθε σημεῖο τοῦ πλανήτη. Ἀποτελεῖ, ὅσο κι ἄν ἀκούγεται ἀκραῖο ὀξύμωρο, τό «Βατερλώ» καί τόν θρίαμβο τῆς Δημοκρατίας! Τό πρῶτο αὐτονόητο, μά ὀφείλω ἐξηγήσεις γιά τό δεύτερο: Εἶναι τό μόνο πολίτευμα πού ἀνέχεται καί τούς πολέμιούς του καί τούς παρέχει ἐν πολλοῖς τά περιθώρια νά ἀπεργάζονται ἀκόμη καί τήν ἐξόντωσή του. Αὐτή, ἄλλωστε, ἡ ἀντιφατική ποιότητά της καθιστᾶ τή Δημοκρατία τό πιό ἀρεστό στά λόγια καί πιό ἀντιπαθές καί δυσεφάρμοστο στήν πράξη κοινωνικοπολιτικό (μέ αὐτή τή σειρά τά δύο συνθετικά) σύστημα ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Κλεισθένη.

Ὑπό τό πρίσμα αὐτό, ὁ Μεγάλος Ἀδελφός «νέου τύπου» παρεισφρέει στίς «Ζωές τῶν Ἄλλων», δηλαδή τίς δικές μας, σταδιακά καί κατά κυριολεξία δολοφονικά· ὄχι πιά σέ ἐπίπεδο παρακολούθησης ἤ κατασκοπείας, ὅπως στήν ὁμότιτλη ταινία, ἀλλά μέ λόγο ἀποφασιστικό, πάνω σέ καμβά διεστραμμένα φασιστικό, γιά τήν ἴδια τή ζωή ἤ τόν θάνατό μας! Τό ὀξύμωρο τῶν κατά τό δυνατόν δημοκρατικῶν χωρῶν προσλαμβάνει ἔτσι ἄγριες διαστάσεις, ἐφόσον ἡ ἀνεκτικότητα ἔφθασε ἕως τά ἄκρα μέ τήν κατάργηση τῆς θανατικῆς ποινῆς σχεδόν σέ ὅλες, ἐνῶ ἀκολούθως τόν ρόλο τοῦ δημίου οἰκειοποιήθηκαν οἱ τυχάρπαστοι τρομοκράτες, ἰδίως ἐκεῖνοι πού σπέρνουν ἀδιακρίτως καί μαζικά τόν θάνατο ἐναντίον ὅλων ὅσους προγράφουν σάν «ἀπίστους» ἤ «ἐχθρούς τοῦ λαοῦ»! Στήν Ἑλλάδα, μάλιστα, τῆς πληθωριστικῆς –στούς ἰδεόληπτους ἐγκεφάλους κάποιων, πού τούς ξεβολεύει πάντα ἡ προειδοποίηση τοῦ Ρήγα στόν Θούριο «ἡ ἀναρχία ὁμοιάζει τήν σκλαβιά»– Δημοκρατίας, πετύχαμε καί τό ἀμίμητο: Καταργήσαμε, στήν πράξη ἀπό τό 1972 καί νομοθετικά ἀπό τό 1993, τίς «ἐκτελέσεις», τό νά ἐκτελεῖται δηλαδή μιά τελεσίδικη εἰς θάνατον δικαστική ἀπόφαση, ὅπως ἐκτελεῖται καί κάθε ἄλλη ἀπόφαση, π.χ. ἡ φυλάκιση γιά μιά ἀπάτη ἤ τό χρηματικό πρόστιμο γιά μιά τροχαία παράβαση, καί εὖγε μας! Ἀλλά κατόπιν ἐθίσαμε τό συλλογικό μας ἀσυνείδητο νά ἀποκαλοῦμε «ἐκτέλεση» κάθε ἐν ψυχρῶ δολοφονία καί «ἐκτελεστές» τούς στυγνούς δολοφόνους, συνήθως τούς τρομοκράτες, παρέχοντας ἰδεολογικό καί συνειδησιακό ἄλλοθι στούς κακούργους, σάν νά ἐπρόκειτο γιά δικαστές καί συγχρόνως ἐκτελεστικά ὄργανα τῆς δικῆς τους ἐτυμηγορίας… Οὐκ ὀλίγοι, πάντως, σέ περιπτώσεις πολιτικῶν κυρίως δολοφονιῶν, ἀφήνουν νά αἰωρεῖται καί μιά αἰθαλομίχλη συναίνεσης…

Ἰδού, συνεπῶς, πῶς ἐξυφαίνεται τό παρακράτος τοῦ Μεγάλου: Παθητικά ἤ πιό ἐνεργά, ἀπό σκοπιμότητα ἤ ἀπό ἰδιωτεία, τοῦ μισανοίγουμε στήν ἀρχή τίς κουρτίνες, γιά νά ἀποκτήσει ὁρατότητα καί δικαιώματα… Μετά ἀνοίγουμε καί παράθυρα ν’ ἀφουγκράζεται… καί στό τέλος τήν πίσω πόρτα. Ἀπό κάποια στιγμή κι ἔπειτα, ἔχει πλέον ἀποκτήσει ἐρήμην μας τόν πλήρη ἔλεγχο· αὐτό πού ἀποκαλοῦμε ὁλοκληρωτισμό. Ἐννοεῖται ὅτι τή βραδυφλεγῆ βόμβα τοποθετεῖ πρίν ἀπό τά μαζοποιημένα «ἀδελφάκια» τό διεφθαρμένο οἰκονομικοπολιτικό (ἐδῶ μέ αὐτή τή σειρά τά δύο συνθετικά) σύστημα, ὁ «ἔσω ἀπό ’δῶ» μέ ὅλα τά «ποδάρια» του –πού ὡς γνωστόν δέν εἶναι καί λίγα. Προσφέρει ἀφειδῶς τροφή καί λαβές σέ συμπλέγματα καί ἀπωθημένα, τά ὁποῖα κατά κανόνα τό ἴδιο γέννησε, γιά «ἡρωισμούς» ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς στή δημοκρατία καί τήν ἔναρξη ἀδιέξοδων φαύλων κύκλων βίας - καταστολῆς - περισσότερης βίας - περισσότερης καταστολῆς κ.ο.κ.

Ἄν, τέλος, καταπιαστοῦμε μέ τόν παγκόσμιο τρόμο τοῦ jihad, στόν ὁποῖο κυρίως ἑστιάσαμε ἐξαρχῆς σάν τόν πιό διάχυτο, ἀνεξέλεγκτο καί ἐπικίνδυνο πιά, ἀξίζει νά θίξουμε δύο παραμέτρους: Ἄς μήν ξεχνᾶμε, κατ’ ἀρχάς, ὅτι τό Ἰσλάμ διανύει σήμερα ἱστορικά τόν δικό του «μεσαίωνα», μέ ὅλα τά συμπαρομαρτοῦντα πού γνώρισε καί ὁ χριστιανικός κόσμος τήν ἀντίστοιχη περίοδο, καθότι ἡ διάδοση τῆς θρησκείας τοῦ Μωάμεθ ἄρχισε τόν 7ο αἰώνα, ὁπότε τηρουμένων –ἔστω μέ ἀρκετή δόση αὐθαιρεσίας– τῶν ἀναλογιῶν βρίσκεται ἀκόμη ἰδεολογικά, κοινωνικά καί πολιτισμικά στόν «14ο» αἰώνα του. Οἱ ἡγεσίες του, ὡστόσο, κατέχουν ὑψηλή τεχνογνωσία, τεχνολογία καί ὁπλισμό, σέ συνδυασμό μέ τόν ἔλεγχο καί τή διαχείριση σοβαρῶν πλουτοπαραγωγικῶν πηγῶν, τά ὁποῖα πλησίστιες θέτουν στήν ὑπηρεσία τοῦ «ἱεροῦ πολέμου». Θυμόμαστε, γιά παράδειγμα, ὅλοι τόν Μπίν Λάντεν καί τόν μηχανισμό του. Καί ἐδῶ, προβάλλει τό δεύτερο δεδομένο, πού ἐπίσης δέν ἐπιτρέπεται νά μᾶς διαφεύγει. Ποιοί ἐκπαίδευαν, ὀργάνωναν, ἐξόπλιζαν καί μέχρι κάποιο διάστημα κατηύθυναν τούς ποικίλους ταλιμπάν, ἀλ κάιντα, τζιχαντιστές καί τούς παρόμοιους; Οἱ ἀπαντήσεις εἶναι πασίγνωστες πλέον καί στούς μαθητές μου τοῦ Γυμνασίου, ἀπό τούς ὁποίους τό ἀκούω ἀρκετά συχνά.

Αὐτά ὅλα σημαίνουν ὅτι τό καταστατικό ἐρώτημα τοῦ τίτλου μας μπορεῖ νά πάρει μιά ἄλλη χροιά καί νά ἑρμηνευτεῖ ὡς ἑξῆς: Ἄραγε, ἀπό τήν πίσω πόρτα διείσδυσε ὁ Μεγάλος Ἀδελφός πού μᾶς ποδηγετεῖ σήμερα, πού καθορίζει ποῦ καί ἄν θά ταξιδέψουμε, ποῦ καί πῶς θά διασκεδάσουμε, τί θά διδαχτοῦν τά παιδιά μας, ἄν θά ἔχουμε φέτος πετρέλαιο γιά τή θέρμανσή μας; Ἤ μήπως μπῆκε εὐθυτενής ἀπό τήν κυρία εἴσοδο καί, μάλιστα, τόν προσκαλέσαμε καί τόν ἀκριβοπληρώσαμε κι ἀπό πάνω –σέ χρῆμα, σέ ὅπλα, σέ σπουδές, σέ τεχνολογία, μά τουλάχιστον ἐκεῖνον πού ἀνατράφηκε καί ἀνδρώθηκε στίς δυτικές χῶρες καί σέ ἐ λ ε υ θ ε ρ ί α;

Νά εἶναι διαβολική σύμπτωση τό παραλήρημα τοῦ Δυτικοῦ Κόσμου γιά τό τελευταῖο, 7ο κατά σειρά, κινηματογραφικό ἐπεισόδιο τοῦ Star Wars «Ἡ Δύναμη Ξυπνάει»; Ἀπό τά συντρίμμια τῆς Αὐτοκρατορίας (τοῦ 6ουἐπεισοδίου) ἔχει ἐνσκήψει τό τυραννικό καθεστώς τῆς Πρώτης Τάξης. Καί τούς νέους ἥρωες τῆς Ἀντίστασης ἀποτελοῦν ἕνας… Ἀφροαμερικανός, μιά γυναίκα καί ἕνας Λατίνος, πού ἐκπροσωποῦν τή νέα ἀντισεξιστική καί πολυφυλετική ἐποχή τοῦ «Star Wars». Εἶναι διαβολική σύμπτωση ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Πρόεδρος τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν καί οἱ ἐπιτελεῖς τοῦ Λευκοῦ Οἴκου διαφήμισαν τήν ταινία, ἐνῶ ἡ ἐπίδοξη Πρόεδρος ἔκλεισε τήν τηλεμαχία τῶν Δημοκρατικῶν ὑποψηφίων γιά τό χρίσμα μέ τήν πιό ἐμβληματική ἀτάκα τοῦ ἔργου “may the force with you” καί ὑποσχέθηκε, ἄν ἐκλεγεῖ, νά ἀνοίξει τά ἀπόρρητα ἀρχεῖα γιά τούς ἐξωγήινους; Μήπως μᾶς προετοιμάζουν γιά «ἡρωική ἀπόδραση» (δική τους) ἀπό τή Γῆ καί ἀπό τόν τελειωτικό ἐναγκαλισμό τοῦ Μεγάλου, πού οἱ ἴδιοι ἐξέθρεψαν; Κι ἐμεῖς; Μά… ὑπάρχουμε;

πρώτη έντυπη δημοσίευση ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ, τχ. 35, Λευκωσία 2016.
Η εικαστική κατασκευή που πλαισιώνει τη σελίδα είναι έργο του ισπανού Julian Garcia Flaquer.

πηγη

Συνεχίζεται......... »

Η Ρωσία «ανοίγεται» στην Ανατολική Μεσόγειο, η Ελλάδα μπορεί να ωφεληθεί;

By Kremlin.ru
Του Μιχάλη Διακαντώνη οικονομολόγου - διεθνολόγου

Η στρατιωτική επέμβαση της Ρωσίας στη Συρία σηματοδότησε την απαρχή μιας νέας, πιο δυναμικής, εξωτερικής πολιτικής στο γεωγραφικό σύμπλοκο της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου. Ποιες είναι οι επιμέρους εξελίξεις που καταδεικνύουν αυτήν την αλλαγή ρωσικής πολιτικής, από ποιους παράγοντες επηρεάζονται και πώς θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν αποτελεσματικά απ’ την ελληνική διπλωματία;

Η επέμβαση στη Συρία πρώτο βήμα για μια «κάθοδο» στη Μεσόγειο
Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις της Ρωσίας στη Συρία είχαν ως κύριο στόχο την αναβίωση του status της, ως μιας μεγάλης δύναμης, που έχει λόγο αλλά και κρίσιμο ρόλο, σε μια από τις ασταθείς γεωπολιτικά περιοχές του κόσμου. Σε αυτήν τη γενική στρατηγική, εμπεριέχονται μια σειρά από σημαντικές συνιστώσες όπως:

• ο περιορισμός της εξάπλωσης φανατικών ισλαμιστικών στοιχείων, τόσο στη Ρωσία, όσο και στην εγγύς μετα-σοβιετική «γειτονιά» της, με την ταυτόχρονη παροχή προστασίας προς τους χριστιανικούς πληθυσμούς της Μ. Ανατολής.
• η εξασφάλιση της ύπαρξης –έστω και ενός μικρού αριθμού– ρωσικών αεροπορικών και ναυτικών δυνάμεων στην περιοχή της Συρίας (Ταρτούς και Λαττάκεια).
• η εμβάθυνση των διπλωματικών της σχέσεων τόσο με φιλικά καθεστώτα της περιοχής (Ιράν, Ιράκ, Αίγυπτος, Συρία, Κούρδοι), όσο και η περαιτέρω βελτίωση των δεσμών της με τα αραβικά κράτη. Οι σχέσεις αυτές έχουν σημαντικές οικονομικές απολήξεις, καθώς επηρεάζουν τις αγορές ενέργειας, αμυντικών εξοπλισμών, αλλά και βασικών αγαθών της Ρωσίας.

Μέσα από την επίτευξη αυτών των στόχων, η ρωσική διπλωματία επιθυμεί να συμβάλλει σημαντικά στη λήψη αποφάσεων που αφορούν το μέλλον των εξελίξεων στη Μ. Ανατολή και ταυτόχρονα φιλοδοξεί να μονιμοποιήσει την παρουσία της στην περιοχή, ως ένα γεωπολιτικό «σκαλοπάτι» που θα την φέρει πιο κοντά στα δρώμενα της Ανατολικής Μεσογείου.
Τα ρωσικά «ανοίγματα» στην Ανατολική Μεσόγειο

Η ρωσική διπλωματία έχει αρχίσει να δραστηριοποιείται έντονα στην Ανατολική Μεσόγειο κατά τα τελευταία 3 - 4 έτη. Ενδεικτικά, αναφέρουμε τα παρακάτω:
Στην Αίγυπτο, μετά την ανάληψη της προεδρίας από τον Abdel Fattah el-Sisi, υπάρχει μια αισθητή 

προσέγγιση μεταξύ Μόσχας και Καΐρου. Οι δύο χώρες έχουν προχωρημένες συζητήσεις για την κατασκευή σταθμού διακίνησης εμπορευμάτων στη Μαύρη Θάλασσα, για τη δημιουργία ενός

 βιομηχανικού κόμβου της Ρωσίας στο αιγυπτιακό έδαφος μέσω της επέκτασης της Διώρυγας του Σουέζ (φωτ. αριστερά), καθώς και για το ενδεχόμενο υπογραφής μιας συμφωνίας ελεύθερου εμπορίου ανάμεσα στην Αίγυπτο και την Ευρασιατική Οικονομική Ένωση. Παράλληλα, η Ρωσία συμφώνησεμέσω της Rosatom– να κατασκευάσει το πρώτο πυρηνικό εργοστάσιο της Αιγύπτου μέχρι το 2022, παρέχοντας της μάλιστα και δάνειο προκειμένου να καλυφθεί το κόστος κατασκευής.

 Στον τομέα του φυσικού αερίου, οΡώσος μεγιστάνας Mikhail Fridman (φωτ. δεξιά / By Von Kremlin.ru), μέσω του επενδυτικού fund LetterOne, αγόρασε την Dea, μια εταιρεία που δραστηριοποιείται στα κοιτάσματα που εντοπίζονται στο Δέλτα του Δυτικού Νείλου και τα οποία αναμένεται να παράγουν μελλοντικά το 25% του φυσικού αερίου της Αιγύπτου. Η Gazprom έχει, επίσης, συμφωνήσει να παραδώσει 35 φορτία υγροποιημένου αερίου (LNG) στην Αίγυπτο εντός της επόμενης 5ετίας, προκειμένου να καλυφθούν οι εγχώριες ανάγκες της, έως ότου κατορθώσει να γίνει ενεργειακά αυτόνομη μέσω της ανάπτυξης των δικών της κοιτασμάτων.
Η Κύπρος, ως γνωστόν, διαθέτει αυξημένους οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία, μέσω των τουριστικών ροών, αλλά και των ρωσικών χρηματικών κεφαλαίων που κατατίθενται στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα του νησιού. Τον Φεβρουάριο του 2015, οι δύο χώρες υπέγραψαν 11 συμφωνίες που αφορούν συνεργασίες στους τομείς της παιδείας, του αθλητισμού, της έρευνας και τεχνολογίας, στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας, στην ανταλλαγή πληροφοριών για τις χρηματοοικονομικές συναλλαγές και την πάταξη της διακίνησης ναρκωτικών, καθώς και για τη γενικότερη προώθηση των διμερών οικονομικών και επενδυτικών σχέσεων. Σημαντικές παράμετροι αυτών των συμφωνιών αποτελούν η δυνατότητα συνεργασίας του Πολεμικού Ναυτικού των δύο χωρών, η επικαιροποίηση της στρατιωτικής και τεχνικής συνεργασίας που ισχύει απ’ το 1996 (προβλέπει τη δυνατότητα ελλιμενισμού ρωσικών πλοίων και την παρουσία ρωσικών αεροσκαφών στο νησί σε συγκεκριμένες περιστάσεις), αλλά και η αναφορά στη μορφή λύσης που προτείνεται για το Κυπριακό.

Πάγια θέση της Ρωσίας στο συγκεκριμένο ζήτημα είναι ότι η τελική λύση θα πρέπει να είναι προϊόν διαβούλευσης των δύο πλευρών στην Κύπρο, χωρίς παρεμβάσεις τρίτων, με γνώμονα τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας. Όσον αφορά την ενέργεια, η Novatek προσπάθησε κατά το παρελθόν –χωρίς επιτυχία– να εξασφαλίσει τα δικαιώματα έρευνας και εκμετάλλευσης για κάποιο απ’ τα οικόπεδα της κυπριακής ΑΟΖ, όμως το ενδιαφέρον των Ρώσων έχει ανανεωθεί για τον τρίτο γύρο αδειοδοτήσεων που έχει ήδη προκηρυχθεί στην Κύπρο.

Στη Συρία, υπάρχει επίσης έντονο ρωσικό ενδιαφέρον. Η Soyuzneftegaz έχει εξασφαλίσει άδεια έρευνας για το θαλάσσιο οικόπεδο 2, καθώς και για τα χερσαία οικόπεδα 12 και 26, όμως οι πολεμικές συρράξεις πάγωσαν κάθε εργασία. Ρωσικά και συριακά δημοσιεύματα κάνουν λόγο για πρόθεση του Σύριου Προέδρου, Bashar al-Assad Assad, να παραχωρήσει σημαντικό κομμάτι των ενεργειακών κοιτασμάτων της χώρας σε ρωσικές εταιρείες, πιθανόν σε μια προσπάθεια να δελεάσει τη ρωσική ηγεσία να επιτύχει μια συμφωνία ειρήνευσης που θα τον διατηρήσει στην εξουσία. Ωστόσο, ενδεχόμενες συμφωνίες με το καθεστώς Assad θα πρέπει να θεωρείται ότι έχουν μάλλον περιορισμένη νομιμοποίηση και ισχύ, όσο η κατάσταση στη χώρα παραμένει ρευστή.
Στον Λίβανο, οι ρωσικές Gazprom, Rosneft, Lukoil και Novatek θα συμμετέχουν στον γύρο αδειοδοτήσεων, ενώ υπάρχουν συμφωνίες και για την κατασκευή υδροηλεκτρικών φραγμάτων με ρωσικές εταιρείες. Ο Λιβανέζος υπουργός Εξωτερικών, Gebran Bassil (στη φωτογραφία αριστερά), μετά από συνάντηση με τον Ρώσο ομόλογο του, Sergey Lavrov (στη φωτογραφία δεξιά), στα τέλη του 2015, δήλωσε ότι επιθυμεί τη ρωσική συμβολή για την αποτροπή τρομοκρατικών χτυπημάτων στη χώρα του, η οποία μπορεί να αποτελέσει, όπως είπε, μια «γέφυρα» επικοινωνίας και συνεργασίας ανάμεσα στη Ρωσία και στα άλλα κράτη της περιοχής.

Photo by Anadolu Agency / Contributor / Getty Images / Ideal Image

Στο Ισραήλ, οι ιστορικοί δεσμοί που προκύπτουν απ’ το γεγονός ότι το 1/5 του πληθυσμού είναι ρωσόφωνοι επεκτείνονται τόσο λόγο της φιλοϊσραηλινής στάσης του Ρώσου Προέδρου, Vladimir Putin, όσο και λόγω της διπλωματικής απόστασης που έχει δημιουργηθεί κατά την περίοδο της διακυβέρνησης Obama με τις ΗΠΑ. Οι Ισραηλινοί βλέπουν στη Μόσχα ένα πολύτιμο σύμμαχο, καθώς και οι δύο χώρες αντιμετωπίζουν από κοινού την απειλή του φανατικού ισλαμισμού, ενώ το modus operandi αυτής της συνεργασίας δοκιμάστηκε επιτυχώς στις επιχειρήσεις της Συρίας. Οι διπλωματικές επαφές της Ρωσίας με το Ιράν, τη Χεζμπολάχ και τη Χαμάς δημιουργούν μια επιπλέον δικλείδα ασφαλείας για αποτροπή ενδεχόμενων επιθέσεων εναντίον του Ισραήλ, ιδιαίτερα όσον

 αφορά τα ενεργειακά της κοιτάσματα. H Μόσχα ασκεί μια «διακριτική» πίεση στο Ισραήλ, προκειμένου να επιτύχει την εμβάθυνση των διπλωματικών τους σχέσεων σε νέους τομείς, καθώς τον Απρίλιο παρέδωσε μέρος του αντιαεροπορικού συστήματος S-300 (φωτ. αριστερά, By Kremlin.ru) στην Τεχεράνη. Στόχος της Ρωσίας είναι η δραστηριοποίηση των εταιρειών της χώρας στα ισραηλινά κοιτάσματα ενέργειας. Η Gazprom απέτυχε στο παρελθόν να εξασφαλίσει τη συμμετοχή της στο κοίτασμα Leviathan, όμως φαίνεται πώς το Ισραήλ επανεξετάζει την πρόταση της ρωσικής εταιρείας, τη στιγμή που η αμερικανική Noble παρουσιάζεται πρόθυμη να παραιτηθεί από μέρος των δικαιωμάτων της για να εξασφαλίσει επιπλέον ρευστότητα. Αν η Ρωσία επιτύχει μια τέτοια συμφωνία, σε συνδυασμό με τις αντίστοιχες δράσεις που αναπτύσσει στους τομείς ενέργειας της Κύπρου, της Συρίας και του Λιβάνου, αποκτά σημαντική διαπραγματευτική θέση στη διαχείριση των ενεργειακών αποθεμάτων της Ανατολικής Μεσογείου. Πάντως, το μέλλον των ρωσο-ισραηλινών σχέσεων θα εξαρτηθεί και απ’ τη μελλοντική εξέλιξη των ρωσο-τουρκικών και των τουρκο-ισραηλινών διπλωματικών ζυμώσεων, καθώς η προσπάθεια επαναπροσέγγισης του Ισραήλ με την Τουρκία, αν ευοδωθεί, θα απομακρύνει τη Μόσχα απ’ το Ισραήλ.

Μπορεί η ελληνική διπλωματία να αντλήσει οφέλη;
Η πιο ενεργός ανάμειξη της Ρωσίας στα τεκταινόμενα της Ανατολικής Μεσογείου αποτελεί ευκαιρία για τη χώρα μας, αν την διαχειριστεί μέσω μιας ευέλικτης και έξυπνης διπλωματικής στάσης. Χωρίς σε καμία περίπτωση η θέση και η παρουσία της Ελλάδας στους δυτικούς θεσμούς να αμφισβητείται, θα πρέπει: 

Να αποφευχθούν ενέργειες που δυναμιτίζουν τις παραδοσιακά καλές ελληνορωσικές σχέσεις.

Παραδείγματα τέτοιων πρόσφατων αστοχιών είναι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι Ρώσοι πολίτες στη θεώρηση βίζας, γεγονός που οδήγησε σε ακυρώσεις μεγάλων τουριστικών πακέτων σε Ρόδο και Κρήτη (σε μια χρονιά μάλιστα όπου υπήρχε αυξημένη τουριστική ζήτηση απ’ τη Ρωσία), 

καθώς και η λανθασμένη σύλληψη του Ρώσου φιλόσοφου, φιλέλληνα και στενού συνεργάτη του Putin Aleksandr Dugin (φωτ. δεξιά) στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης, σε μια περίοδο όπου επίκειται η επίσκεψη του Ρώσου Προέδρου στη χώρα μας.

να δραστηριοποιηθεί η ελληνική οικονομική διπλωματία, ώστε να 

αναπτυχθούν περαιτέρω οι εμπορικές σχέσεις των δύο χωρών και να αξιοποιηθεί τυχόν ρωσικό επενδυτικό ενδιαφέρον. Στα θέμα του εμπάργκο, θα πρέπει να γίνει προσπάθεια να εξαιρεθούν και άλλα ελληνικά προϊόντα, ενώ ο ελληνικός τουρισμός (ιδιαίτερα ο θρησκευτικός) θα πρέπει να διευκολυνθεί μέσω της μείωσης των γραφειοκρατικών εμποδίων και της καλύτερης προβολής του. Στο θέμα των επενδύσεων, η Ελλάδα οφείλει να εξετάσει τις ρωσικές προτάσεις για τους σιδηροδρόμους και το λιμένα της Θεσσαλονίκης, χωρίς αγκυλώσεις ή φοβικά σύνδρομα.
Να διερευνηθεί αν υπάρχει η δυνατότητα να ευοδωθούν νέα ενεργειακά έργα

στη χώρα μας, χωρίς να παραβιάζονται οι κανόνες ανταγωνισμού, όπως αυτοί προκύπτουν απ’ το Τρίτο Ενεργειακό Πακέτο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η πρόταση για την αναβίωση του αγωγού φυσικού αερίουITGI, αλλά και η μετεξέλιξη του «παγωμένου» αγωγού Turkish Stream (φωτ. δεξιά / By Consiglieri88 - Own work) αποτελούν δύο τέτοια παραδείγματα. Αν και οι δύο αγωγοί είναι ανταγωνιστικοί ως προς τον Νότιο Διάδρομο Αερίου που προσπαθεί να επιτύχει τη μείωση της ευρωπαϊκής εξάρτησης απ’ το ρωσικό αέριο, είναι δυνατό
να υλοποιηθούν, αν η ζήτηση αερίου αυξηθεί μελλοντικά και αν η Ρωσία συμμορφωθεί ως προς

 τους ευρωπαϊκούς κανονισμούς. Άλλωστε, η θετική γερμανική στάση στην περίπτωση της επέκτασης του αγωγού Nord Stream (φωτ. αριστερά / By Samuel Bailey {sam.bailus@gmail.com} - Own work), ο οποίος διοχετεύει αέριο απ’ τη Ρωσία στη Γερμανία, καταδεικνύει ότι δεν υπάρχουν «απαγορευμένα» projects, αρκεί όλες οι πλευρές να έχουν διάθεση συνεργασίας και την απαραίτητη πολιτική βούληση.
να ενισχυθεί ο θρησκευτικός διάλογος μεταξύ Φαναριού και Μόσχας, ώστε να περιοριστούν οι αποκλίσεις ανάμεσα στα δύο Πατριαρχεία.

Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος (Πανορθόδοξος) που θα πραγματοποιηθεί στην Κρήτη τον Ιούνιο (φωτ. δεξιά από την Πανορθόδοξη Σύνοδο που πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Γενάρη στην Ελβετία) αποτελεί μια μεγάλη ευκαιρία που μπορεί να δώσει μια νέα δυναμική στην ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία. Η χώρα μας μπορεί και πρέπει να αξιοποιήσει τη θρησκευτική διπλωματία, ώστε να αναπτύξει ένα ενεργότερο ρόλο τόσο στα Βαλκάνια όσο και στη Μέση Ανατολή.

να αξιοποιηθούν οι ελληνορωσικοί δεσμοί για την προώθηση των ελληνικών θέσεων σε κρίσιμα ζητήματα, όπως το Κυπριακό, αλλά και για την αντιμετώπιση διεθνών κινδύνων, όπως είναι αυτός της ισλαμιστικής τρομοκρατίας.
να εξεταστεί η δυνατότητα σχηματισμού νέων «διπλωματικών» τριγώνων στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και εμβάθυνσης των ήδη υφιστάμενων με τη μεσολάβηση του ρωσικού παράγοντα (π.χ. Ελλάδα - Κύπρος - Ισραήλ, Ελλάδα - Κύπρος - Αίγυπτος, Ελλάδα - Κύπρος – Λίβανος κ.ο.κ.).
Η επίσκεψη του Προέδρου Putin στα τέλη Μαΐου δίνει τη δυνατότητα στην Ελλάδα να αναπτύξει όλα τα ανωτέρω ζητήματα. Η χώρα μας, χωρίς να διαρρηγνύει τους παραδοσιακούς δυτικούς δεσμούς της, έχει την ευκαιρία να αποδείξει ότι μπορεί να εφαρμόσει μια ευέλικτη και πολύπλευρη εξωτερική πολιτική. Η ίδια η βυζαντινή διπλωματία διδάσκει ότι η ανάπτυξη συνεργασιών μέσω της εμβάθυνσης των φιλικών σχέσεων, της αξιοποίησης των αντιθέσεων και του σεβασμού των παραδοσιακών συμμαχιών αποτελεί μια διαχρονική αρχή πολιτικού management, που η Ελλάδα οφείλει να εφαρμόσει στην πράξη.

πηγη

Συνεχίζεται......... »

«Δεν νοιάζονται οι ευρωπαίοι αν η Ελλάδα γίνει Λίβανος»!

Του Γιάννη Σιδέρη

Η θέση της χώρας μας έχει υποβαθμισθεί στο έπακρο. Στα μάτια των ευρωπαίων ηγετών - και σίγουρα κάποιων λαών – μοιάζει, αν όχι σαν παρίας, τουλάχιστον σαν να μην αποτελεί ενιαίο και συστατικό τμήμα της ευρωπαϊκής ολότητας. Κάπως σαν ένα ενοχλητικό παρεπόμενο…
Αρκούντως προβληματισμένος υπουργός που είναι σε θέση να γνωρίζει τις διαθέσεις των ευρωπαίων ηγετών, έλεγε στο liberal.gr ότι «τους ευρωπαίους δεν τους νοιάζει αν στην Ελλάδα καταφθάσουν εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες και καταστεί ένα είδος Λιβάνου. Αρκεί να μείνουν εδώ».

Ουσιαστικά, αν οι ευρωπαίοι απεύχονται να γεμίσει η Ελλάδα εκατοντάδες χιλιάδες εκπατρισμένους, δεν είναι από «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη», αλλά επειδή οι προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές, είναι σαν το νερό. Όσα φράγματα και να υψώσεις, δεν μπορείς να σφραγίσεις απόλυτα τα σύνορα. Οι πολλοί θα μείνουν εδώ, αλλά θα υπάρξουν ευμεγέθεις διαρροές.
Οι απελπισμένοι, οι αποφασισμένου, όσοι πέρασαν από σαράντα κύματα, από περιπέτειες και κινδύνους, όσοι έπαιξαν κρυφτούλι με τον θάνατο στα βουνά του Αφγανιστάν και τα κύματα του Αιγαίου, κυνηγώντας το όνειρο της Δύσης, θα βρουν τρόπο να περάσουν. Θα βρουν αφύλακτα σημεία, δυσκολοδιάβατες βουνοκορφές (το γεωγραφικό ανάγλυφο των βαλκάνιων δεν επιτρέπει την ολοκληρωτική φύλαξη των συνόρων) και θα φτάσουν πάση θυσία στις χώρες που ονειρεύονται.
Αυτός είναι ο βραχνάς της γερμανίδας καγκελαρίου, και ένα από τα θέματα που θα συζητήσει σήμερα (22-23 Μαϊ 16) με τον τούρκο «σουλτάνο» Ταγίπ Ερντογάν (το άλλο βασικό εκ των θεμάτων, οι πολιτικές ελευθερίες των Κούρδων). Σύμφωνα με το γερμανικό πρακτορείο DPA, αφορμή για το ταξίδι της καγκελαρίου στην Τουρκία, και των επαφών της με τον τούρκο Πρόεδρο, είναι ο κίνδυνος αποτυχίας της ευρωπαϊκής συμφωνίας για την ανάσχεση των προσφυγικών ροών.

Ανησυχεί η ελληνική κυβέρνηση
Ο έλληνας πρωθυπουργός, τώρα που αποφάσισε να προσγειωθεί στην πραγματικότητα - ανεξαρτήτως επιτυχίας, δεν αφορά το παρόν κείμενο - και να προσπαθήσει να διοικήσει τη χώρα, ένιωσε αρκετά ανήσυχος και ξαφνιασμένος, όταν ενημερώθηκε αρμοδίως και συνειδητοποίησε ότι η Ελλάδα θα μπορούσε, μέσα σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα, να κατακλεισθεί από εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες, οι οποίοι δεν θα είχαν στην πλειοψηφία τους από πού να διαφύγουν και που την κεφαλήν κλίνη. Συνειδητοποίησε ότι η Ειδομένη, το Ελληνικό και το λιμάνι του Πειραιά, κάποια νησιά, θα ήταν παιδικό πάρκο, μπροστά στα προβλήματα που θα δημιουργούνταν σε μια τέτοια απευκταία περίπτωση εισροής εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών/προσφύγων. Σημειωτέον ότι ο κίνδυνος είναι παραπάνω από υπαρκτός και έγκειται απλώς στις διαθέσεις και τις πολιτικές σκοπιμότητες του Ερντογάν!
Ως τώρα στο σύμπαν του πρωθυπουργού δεν υπήρχαν αυτά. Υπήρχαν οι δυστυχείς συνάνθρωποι που θαλασσοπνίγονταν, διωγμένοι από τους πολέμους, τη φτώχεια και την πολιτική καταπίεση, και η Ελλάδα ανθρωπιστικώς (και κουτοπόνηρα) φερόμενη, τους δεχόταν αλλά και τους… ξαπόστελνε ελαφρά τη καρδία στην Κεντρική Ευρώπη. Ώσπου αυτό τελείωσε, τα σύνορα έκλεισαν, και πλέον η ενηλικίωση επήλθε απότομα!
Έτσι σήμερα, στο περιθώριο της Παγκόσμιας Ανθρωπιστικής Συνόδου του ΟΗΕ, στις 18.00 θα συναντηθεί με τον τούρκο πρόεδρο. Η Ελλάδα δεν μπορεί να διαπραγματευθεί πολλά, όντας σε θέση αδυναμίας. Αφενός δεν έχει να προσφέρει ανταλλάγματα (το μόνο που κατανοεί η διεθνής διπλωματία σε συνδυασμό με την ισχύ, και πολύ περισσότερο το μόνο που κατανοεί η τουρκική), αφετέρου η συμφωνία για τους πρόσφυγες έχει συναφθεί μεταξύ Ε.Ε. και Τουρκίας –άρα τυπικά δεν πέφτει λόγος στην Ελλάδα.
Γι’ αυτό ο κ. Τσίπρας θα αρκεστεί να επισημάνει στον κ. Ερντογάν την αναγκαιότητα τήρησης της συμφωνίας, προκειμένου αυτή να παραμείνει λειτουργική, στο μέτρο που πλέον αποδίδει και συμβάλει στην καλή γειτονία (φυσικά στην συζήτηση των δύο θα έχουν θέση και τα άλλα προβλήματα που εμφιλοχωρούν, με βασικό την τουρκική επιθετικότητα στο Αιγαίο μέσω των παραβιάσεων του εναέριου χώρου).
Ωστόσο, η τήρηση της Συμφωνίας θα εξαρτηθεί από την Ε.Ε. και κατά πόσο αυτή θα τηρήσει τις υποχρεώσεις που απορρέουν από την συμφωνία που συνήψε με την Τουρκία –ειδικά το θέμα της βίζας, ο τούρκος πρόεδρος το θεωρεί ως εκ των ων ουκ άνευ.
Ως εκ τούτου, είναι η συνάντηση Μέρκελ – Ερντογάν εκείνη που θα καθορίσει την τύχη της Ελλάδας στο προσφυγικό και όχι η συνάντηση του έλληνα πρωθυπουργού με τον τούρκο πρόεδρο.

πηγη

Συνεχίζεται......... »

Γεωπολιτική Ανατροπή

Οι ΗΠΑ τα δίνουν όλα στους Κούρδους και «γράφουν» την Τουρκία!!

Με μια κίνηση που προκάλεσε νέο «εγκεφαλικό» στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο Μπρετ ΜακΓκούργκ (Brett McGurk), ειδικός προεδρικός αντιπρόσωπος των ΗΠΑ στον Διεθνή Συνασπισμό που μάχεται ενάντια στοΙσλαμικό Κράτος, επισκέφτηκε την πόλη Κόμπανι στο συριακόΚουρδιστάν (Ροζάβα).

Ο αντιπρόσωπος του προέδρου Ομπάμα συναντήθηκε με τον Σαλίχ Μουσλίμ, τον ηγέτη των Κούρδων της Συρίας και συμπρόεδρο του σοσιαλιστικού κόμματος PYD (μέλος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς), για να συζητήσουν την επίθεση για την απελευθέρωση της πόλης Ράκα από το Ισλαμικό Κράτος.
Η Ράκα είναι η ντε φάκτο «πρωτεύουσα» των τζιχαντιστών στη Συρία και οι Αμερικανοί «πιέζουν» τους Κούρδους και τους Άραβες συμμάχους τους, που από κοινού έχουν συστήσει τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) να την ανακαταλάβουν.
Βεβαίως μια πολεμική επιχείριση απελευθέρωσης της Ράκα, η οποία είναι μια κυρίως αραβική πόλη με έντονο μειονοτικό χριστιανικό στοιχείο, θα στοίχιζε μεγάλες απώλειες στους Κούρδους, για αυτό και η κουρδική πλευρά επιδιώκει αφενός μεν τη δέσμευση των ΗΠΑ ότι θα τους υποστηρίξουν δυναμικά με αεροπορικούς βομβαρδισμούς και οπλισμό, αφετέρου οι Κούρδοι επιθυμούν να καταλάβουν και τις πόλεις Τζαραμπλούς καιΜανμπίτζ στη βορειοδυτική Συρία, στην επαρχία του Χαλεπιού, οι οποίες επίσης κατέχονται από το Ισλαμικό Κράτος και δεν μπορούν διότι η Τουρκία βάζει «βέτο» για αυτές τις πόλεις στις ΗΠΑ.

Όπως βλέπετε και στον χάρτη, με κίτρινο χρώμα είναι τα εδάφη που ελέγχουν οι Κούρδοι, με μαύρο το Ισλαμικό Κράτος, με κόκκινο η κυβέρνηση και με πράσινο η Αλ Κάιντα και οι σύμμαχοί της «μετριοπαθείς» μισθοφόροι του Ερντογάν και της Σαουδικής Αραβίας, δηλαδή ο περιβόητος Ελεύθερος Συριακός Στρατός (FSA).
Οι Κούρδοι θέλουν να καταλάβουν τις πόλεις Τζαραμπλούς και Μανμπίτζ αφενός μεν γιατί έχουν κουρδικό πληθυσμό, αφετέρου διότι επιθυμούν να προελάσουν δυτικά του Ευφράτη για να ενώσουν τα εδάφη τους με το κουρδικό καντόνι της Εφρίν, βορειοδυτικά.
Επίσης με την κατάληψη αυτών των δύο πόλεων αποκόπτεται εντελώς ο ανεφοδιασμός της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος από την Τουρκία.
Οι Τούρκοι δεν θέλουν με τίποτα οι περιοχές που ελέγχει το Ισλαμικό Κράτος δυτικά του Ευφράτη να περιέλθουν σε κουρδική διοίκηση, διότι τότε όλα τα νότια σύνορα της Τουρκίας θα είναι σύνορα με τους Κούρδους της Συρίας και η Τουρκία φοβάται ότι αυτό θα είναι η αρχή της διχοτόμησής της.
Οι Τούρκοι μάλιστα έβαλαν τους μισθοφόρους τους «μετριοπαθείς» ισλαμιστές και την Αλ Κάιντα να επιτεθούν στο Ισλαμικό Κράτος, είναι η μικρή πρασινάδα κοντά στα τουρκικά σύνορα, ώστε να καταλάβουν εκείνοι την περιοχή για λογαριασμό της, ωστόσο, οι ισλαμιστές μισθοφόροι δεν έχουν καταφέρει τίποτα, αντιθέτως έχασαν και αρκετά εδάφη που κατείχαν στην περιοχή πριν επιτεθούν στο Ισλαμικό Κράτος.
Οι Κούρδοι, λοιπόν, διεκδικούν αντάλλαγμα την Τζαραμπλούς και τη Μανμπίτζ για τη θυσία που τους ζητάνε οι ΗΠΑ να κάνουν στη Ράκα.
Για αυτό και οι διαπραγματεύσεις είναι έντονες.
Να σημειωθεί εδώ ότι ο Τζον Κίρμπι, εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών, διέψευσε ότι Μπρετ ΜακΓκούργκ επισκέφτηκε την Κόμπανι την Τετάρτη, ωστόσο στα χέρια του TRIBUNE ήρθε φωτογραφία του Αμερικανού αξιωματούχου από την Κόμπανι (κεντρική φωτο), δίχως όμως να μπορούμε να διασταυρώσουμε εάν είναι από την τελευταία φημολογούμενη επίσκεψή του ή από την προηγούμενη πριν 4 μήνες.
Σημαντική επίσης είναι η πληροφορία που μαθαίνουμε ότι οι Αμερικανοί μάλλον συμφώνησαν να πάρουν οι Κούρδοι τις πόλεις Μανμπίτζ και Τζαραμπλούς, ως αντάλλαγμα για την εκστρατεία τους προς τη Ράκα.
Εάν επιβεβαιωθεί ότι οι ΗΠΑ έδωσαν το πράσινο φως στους Κούρδους να προελάσουν δυτικά του Ευφράτη, σημαίνει ότι την Τουρκία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν την έχουν «τελειωμένη».

πηγη

Συνεχίζεται......... »

Παρασκευή και 13

Θεωρείται μέρα γρουσουζιάς για πολλούς στον πλανήτη, κυρίως τους Καθολικούς και τους Μουσουλμάνους, αλλά με τη βοήθεια των media τείνει να καθιερωθεί σαν τέτοια σε ολόκληρο τον πλανήτη. Πώς προέκυψε αυτή η δεισιδαιμονία δεν είναι απολύτως ακριβές, πάντως πριν το 19ο αιώνα, ο αριθμός 13 θεωρούνταν γενικά ως φέρων κακή τύχη, ενώ την ίδια εικόνα είχε και η Παρασκευή, αν και δεν υπήρχε κάποια σχέση μεταξύ των δύο. Η πρώτη αναφορά σε μία «Παρασκευή και 13″ έγινε μάλλον στις αρχές του 19ου αιώνα.
Σύμφωνα μια άποψη, προέρχεται από το γεγονός ότι ο αριθμός 13 θεωρήθηκε γενικά γρουσούζικος κατά το 19ο αιώνα. Η Παρασκευή θεωρείται δυσοίωνη επειδή τέτοια μέρα εικάζεται ότι σταυρώθηκε ο Χριστός. Για τους Μουσουλμάνους όμως είναι γρουσούζικη, επειδή ο Αδάμ και η Εύα έφαγαν τον απαγορευμένο καρπό μέρα Παρασκευή.
Για την ιστορία να αναφέρουμε ότι οι Έλληνες θεωρού(σα)με σαν μέρα κακοτυχίας την Τρίτη και 13. Βασικός λόγος γι αυτό η άλωση της Πόλης, από τους σταυροφόρους την Τρίτη 13 Απριλίου του 1204 (και όχι από τους Τούρκους που ήταν την Τρίτη 29 Μαΐου του 1453 όπως λανθασμένα πιστεύουν αρκετοί)

Συνεχίζεται......... »

‘Bring them back’: ρεαλισμός ή αυταπάτη;

Tου Απόστολου Χ. Καλαφάτη

‘τα Μάρμαρα, κι οι μορφές που απεικονίζονταν, έδειχναν φυλακισμένα’

Κάπως έτσι περιέγραψε το μεγαλύτερο πολιτισμικό έγκλημα της παγκόσμιας ιστορίας ο Νίκος Καζαντζάκης μετά την επίσκεψή του στο ‘Βρετανικό’ μουσείο το 1939. Η ισόβια κάθειρξη χωρίς εκπτώσεις και χρονικούς περιορισμούς για τα πιο ακραία και ειδεχθή εγκλήματα είναι επιτρεπτή σύμφωνα με τον αγγλικό νόμο. Η Καρυάτιδα όμως και οι υπόλοιποι αρχιτεκτονικοί θησαυροί, ακόμα αναρωτιούνται τι έγκλημα διέπραξαν!
Η ‘αποφυλάκισή’ τους άραγε, είναι μια εφικτή και ρεαλιστική απαίτηση;
200 περίπου χρόνια έχουν περάσει από την εποχή που ο Τόμας Μπρους, ο 7ος κόμης του Έλγιν, γνωστός ως λόρδος Έλγιν, αφαίρεσε και μετέφερε στην Αγγλία μαρμάρινα γλυπτά, αετώματα, μετόπες κι άλλα μέρη της ζωφόρου του Παρθενώνα, τα οποία αργότερα πούλησε στην Βρετανική κυβέρνηση λόγω υπέρογκων προσωπικών του χρεών. Ο πρεσβευτής της Βρετανίας στην Κωνσταντινούπολη για να δικαιολογήσει αυτή την πρωτόγνωρη ΚΛΟΠΗ επικαλέστηκε μια έγγραφη εντολή του τότε Σουλτάνου. Το περιβόητο όμως αυτό ‘φιρμάνι’, ποτέ έως τώρα δεν προσκομίστηκε κι έτσι η ύπαρξη του δεν επιβεβαιώνεται. Στην πραγματικότητα κατείχε μόνο μια φιλική επιστολή από τον αναπληρωτή του Μ.Βεζίρη, ως μία τυπική άδεια για ανασκαφές κι άλλες εργασίες στην περιοχή της Ακροπόλεως και κυρίως γύρω από τον ναό του Παρθενώνα. Η έλλειψη ‘επίσημης’ αδειοδότησης για αφαίρεση των γλυπτών επιβεβαιώνεται κι από τις επιστολές του Robert Adair, διαπραγματευτή για την έκδοση νεότερου φιρμανιού για το εν λόγω ζήτημα το 1810.
Ακόμη όμως κι αν υπήρχε μία ‘έγκυρη’ άδεια, θα προερχόταν από μία παράνομη ‘κυβέρνηση’ όπως ήταν η κατοχική Οθωμανική αυτοκρατορία. Ως εκ τούτου οποιαδήποτε συζήτηση γίνεται περί νομιμότητας σχετικά με την αφαίρεση και μεταφορά των γλυπτών εκτός του φυσικού τους χώρου υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες και το συγκεκριμένο καθεστώς είναι άκυρη, παράλογη κι αντιεπιστημονική.

Με το πέρασμα των χρόνων, η διεθνοποίηση του ζητήματος άνοιξε ένα νέο κύκλο συζητήσεων και η ευαισθητοποίηση του κόσμου τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο είναι πια γεγονός. Έτος σταθμός θεωρείται το 1982, όταν η τότε υπουργός πολιτισμού Μελίνα Μερκούρη στην Γενική Διάσκεψη της UNESCOείπε χαρακτηριστικά πως τα Μάρμαρα του Παρθενώνα ‘είναι το καμάρι μας. Είναι οι θυσίες μας. Είναι το υπέρτατο σύμβολο ευγένειας. Είναι φόρος τιμής στη δημοκρατική φιλοσοφία. Είναι η φιλοδοξία και το όνομά μας. Είναι η ουσία της ελληνικότητάς μας…’. Αν και το επίσημο αίτημα επιστροφής το 1984 απερρίφθη από την Βρετανική κυβέρνηση, το συγκεκριμένο ζήτημα έλαβε κι επισήμως διεθνή υπόσταση μέσω της UNESCOτο 1987, αφού εντάχθηκε στην επίσημη ατζέντα της. Από τότε δεκάδες επιτροπές έχουν συσταθεί κι εκατοντάδες εκστρατείες ενημέρωσης λαμβάνουν χώρα έως και σήμερα με τη συμμετοχή εκατοντάδων εξεχουσών προσωπικοτήτων παγκοσμίως. Παρ’ όλα αυτά, νεότερες προσπάθειες επαναπατρισμού των μαρμάρων (1999, 2004, 2009) απέβησαν άκαρπες. Αντίστοιχη κατάληξη είχε και η πρόταση του Ελληνικού ΥΠΠΟ(!) το 2002 για ‘100ετή ή μακροχρόνιο δανεισμό’!!!!
Το ερώτημα που τίθεται είναι αν και γιατί πρέπει ή δεν πρέπει να επιστραφούν τα μάρμαρα. Αν και η απάντηση είναι αυταπόδεικτη, στην εποχή όπου υπερισχύει ο νόμος του ισχυρού, ακόμη και τα αυτονόητα χρειάζονται εξήγηση.

Τα Μάρμαρα του Παρθενώνα αποτελούν ένα αναπόσπαστο κομμάτι της εθνικής μας κληρονομιάς και ιστορίας. Ένας αρχιτεκτονικός θησαυρός ο οποίος δημιουργήθηκε για να διακοσμεί τον απαράμιλλης ομορφιάς, σπάνιου αρχιτεκτονικού κάλλους και ανυπέρβλητης πολιτισμικής αξίας ναό του Παρθενώνα κι επομένως επιβάλλεται να στεγάζονται στο φυσικό τους περιβάλλον. Ένα τέτοιο πολιτισμικό αριστούργημα μπορεί να αξιολογηθεί, να κατανοηθεί, να ερμηνευτεί και να προβληθεί ορθά μόνο εάν είναι πλήρες, ενωμένο και ομοιογενές. Πως θα μας φαινόταν άραγε ένα παζλ με διάσπαρτα κομμάτια δεξιά κι αριστερά;!

Έχοντας πάντα στο νου πως όσα γλυπτά στεγάζονται στο κατ’ όνομα και μόνο ‘Βρετανικό’ μουσείο αποτελούν προϊόντα κλεπταποδοχής κι άρα θέμα νομιμότητας δεν τίθεται, μερικά ακόμη επιχειρήματα της Βρετανικής πλευράς έχουν προσφάτως καταρριφθεί με την σφραγίδα του Νέου Μουσείου Ακροπόλεως που εγκαινιάστηκε το 2009. Ένα σύγχρονο μουσείο εξαιρετικής ποιότητας κι αισθητικής το οποίο πληροί όλες τις προδιαγραφές επαρκούς στέγασης, ασφάλειας, συντήρησης κι αποκατάστασης όπως έχει αποδειχθεί τα τελευταία χρόνια.
Επιπρόσθετα δεν πρέπει να λησμονούνται οι ανεκτίμητης αξίας ζημιές που έχουν προκαλέσει κατά καιρούς οι Βρετανοί, περισσότερες εκ των οποίων τεχνηέντως απέκρυπταν, τόσο κατά την μεταφορά τους όσο και την περίοδο ‘φύλαξης και συντήρησης’! Επιπρόσθετα, σε μια επίδειξη ευτελούς μάρκετινγκ και απαξιωτικής συμπεριφοράς, σαν κεραυνός εν αιθρία αποκαλύφθηκε πως η διοίκηση του ‘Βρετανικού’ Μουσείου νοικιάζει έναντι υψηλού τιμήματος, τις αίθουσες που φιλοξενούνται τα Γλυπτά του Παρθενώνα για τη διοργάνωση cocktail και dinner party!
Διερευνώντας τη νομική διάσταση του ζητήματος η εμπλοκή τριών κρατών και κατ’ επέκταση τριών νομικών καθεστώτων με θεμελιώδεις διαφορές περιπλέκει κάπως το ζήτημα. Από τη στιγμή όμως που τόσο η Ελλάδα όσο και η Μεγάλη Βρετανία είναι μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, διεθνών οργανισμών όπως ο ΟΗΕ και συμμετέχουν από κοινού στην UNESCO, θα έπρεπε να γίνει εφαρμογή του κοινοτικού και διεθνούς δικαίου. Πιο συγκεκριμένα, εφαρμοστέες είναι:
* η κοινοτική οδηγία 93/7/EEC (15/3/1993) σχετικά με την επιστροφή με την επιστροφή πολιτιστικών αγαθών που έχουν παράνομα απομακρυνθεί από το έδαφος κράτους μέλους
* ο Κανονισμός της Ε.Ε. 3911/92 (09/12/1992), σχετικά με την εξαγωγή πολιτιστικών αγαθών
* η Σύμβαση της UNESCO σχετικά με τα ληπτέα μέτρα για την απαγόρευση και παρεμπόδιση της παράνομης εισαγωγής, εξαγωγής και μεταβίβαση της κυριότητας πολιτιστικών αγαθών (Παρίσι 1970)
* θεωρητικό και μόνο ενδιαφέρον έχει επίσης και η Σύμβαση UNIDROIT σχετικά με τα κλαπέντα ή παρανόμως εξαχθέντα πολιτιστικά αγαθά (Ρώμη 1995), αφού ούτε αναδρομική ισχύ έχει, ούτε η Μ.Βρετανία την έχει υπογράψει (αφού αντίκειται στην εθνική της νομοθεσία) κι έτσι δεν μπορεί να έχει εφαρμογή στην συγκεκριμένη περίπτωση.

Στη φαρέτρα του νομικού οπλοστασίου συγκαταλέγεται και η προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Αν και αναφαίρετο δικαίωμα ενός κράτους μέλους του ΟΗΕ, θεωρείται μια ακραία επιλογή λόγω των ισχυρών αναταράξεων που θα δημιουργούσε στις διμερείς σχέσεις των δύο κρατών. Παρ’ όλα αυτά δεν θα πρέπει να απορριφθεί χωρίς προσεκτική σκέψη και μελέτη.

Δεν τίθεται αμφιβολία πως η απαίτηση για επιστροφή είναι δίκαιη αφού τεκμηριώνεται με ιστορικά, πολιτιστικά και νομικά κριτήρια. Κατά πόσο όμως είναι ρεαλιστική κι εφικτή τίθεται εν αμφιβόλω γιατί μια τόσο τολμηρή κίνηση χρειάζεται γενναιότητα, εντιμότητα, αλτρουισμό, αλληλοσεβασμό και βαθιά κατανόηση της έννοιας πολιτισμός. Επίσης, μια τόσο γενναιόδωρη ενέργεια θα άνοιγε τους ασκούς του Αιόλου για την επιστροφή-ανταλλαγή αρχαιοτήτων μεταξύ πολλών κρατών με αποτέλεσμα κάποια κράτη να βρεθούν εγκλωβισμένα (και δικαίως) ενός δεδικασμένου που θα δυσαρεστούσε πολλούς και θα άφηνε μια πληθώρα μουσείων άδεια από εκθέματα. Σημαντικότατη παράπλευρη συνέπεια θα ήταν και η δραστική πτώση της τουριστικής προβολής των περισσοτέρων εξ’ αυτών.
Όσα επιχειρήματα κι αν χρησιμοποιούνται εκατέρωθεν, η ουσία του ζητήματος αντικατοπτρίζεται στα λόγια του Ευάγγελου Φυλακτού, ενός εξαίρετου καλλιτέχνη που έχει ταυτίσει τη ζωή του με την εκστρατεία για την επιστροφή των Μαρμάρων, ο οποίος είπε χαρακτηριστικά πως ‘Η λεηλασία των μνημείων της Ακρόπολης για τους Έλληνες είναι και θα είναι πάντα μια ανοιχτή πληγή, και για κάθε πολιτισμένο άνθρωπο της γης μια άδικη και αποτρόπαια πράξη…’ (Έθνος 9/6/2009), μια τερατώδης πράξη βανδαλισμού όπως την χαρακτήρισε ο Christopher Hitchens.

Όσο άτεγκτη και σκληρή κι αν παραμένει η στάση των Βρετανικών κυβερνήσεων, όσο ακατόρθωτη κι αν φαντάζει η οποιαδήποτε θετική εξέλιξη, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να σταματήσουν οι εκστρατείες αφύπνισης, ενημέρωσης κι ευαισθητοποίησης του κόσμου εντός κι εκτός Ελλάδος.

Η προάσπιση των Εθνικών δικαίων και συμφερόντων ανέκαθεν αποτελούσε ουσιώδες συστατικό στοιχείο της προσωπικότητας των Ελλήνων. Γι αυτό άλλωστε διαχρονικά κατορθώνουμε τα ακατόρθωτα!

πηγη

Συνεχίζεται......... »

ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΤΡΑΜΠ, ΜΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ;

του Patrick Buchanan

Θέλοντας ή μη θέλοντας του κατεστημένου – και είναι σαφώς πως μη θέλοντας - μια επανάσταση προχωρά στην Αμερική. Η παλαιά τάξη σ’ αυτή την πρωτεύουσα (την Ουάσιγκτον) οδεύει προς την έξοδο, η Αμερική διασκελίζει ένα μεγάλο διχασμό, και δεν υπάρχει δρόμος επιστροφής. Η θριαμβευτική πορεία του Ντόναλντ Τραμπ προς την αναγόρευση ως
υποψηφίου στο Κλήβελαντ, σχεδόν εξασφαλισμένη μετά την σαρωτική νίκη σε πέντε πολιτείες, το επιβεβαιώνει, όπως επίσης και η ομιλία του της Τετάρτης για την εξωτερική πολιτική. Ο Τραμπ διακήρυξε ότι το «μείζον και κυρίαρχο θέμα» της κυβέρνησής του θα είναι «Πρώτα η Αμερική». 

Μέχρι τη ρίζα της καμινάδας!

Παράτολμη και προκλητική η χρησιμοποίηση αυτής της έκφρασης (America first), αν λάβει κανείς υπ’ όψιν την δαιμονοποίηση του μεγάλου αντιπολεμικού κινήματος του 1940-41 (με το ίδιο σύνθημα), που υποστήριζαν οι νέοι πατριώτες Τζων Κένεντυ και ο αδελφός του Τζο, ο Τζέραλντ Φορντ και ο Σάρτζεντ Σράϊβερ, ο Πρόεδρος Χούβερ και η Αλίς Ρούζβελτ.
Είτε το θέμα είναι το εμπόριο, η μετανάστευση ή η εξωτερική πολιτική, λέει ο Τράμπ, «βάζουμε και πάλι πρώτο τον αμερικανικό λαό». Η αμερικανική πολιτική θα υπαγορεύεται από τα αμερικανικά εθνικά συμφέροντα. Με ό,τι εστιγμάτισε και ό,τι υποσχέθηκε, ο Τραμπ αποκηρύσσει τόσο τα αποτελέσματα της εξωτερικής πολιτικής Ομπάμα-Κλίντον όσο και την κληρονομιά του Ρεπουμπλικανισμού του Μπους και τον Νεοσυντηρητισμό. Αφ’ ότου ο Ρόναλντ Ρέϊγκαν πήγε σπίτι του, είπε ο Τραμπ, «η εξωτερική πολιτική μας άρχισε να έχει όλο και λιγότερο νόημα. Τη λογική αντικατέστησε η ανοησία και η αλαζονεία, που τελείωσε με την μια καταστροφή μετά την άλλη στην εξωτερική μας πολιτική».
Απαρίθμησε τα αποτελέσματα 15 χρόνια πολέμων των Μπους-Ομπάμα στη Μέση Ανατολή: εμφυλίους, θρησκευτικό φανατισμό, χιλιάδες σκοτωμένους Αμερικανούς, τρισεκατομμύρια χαμένα δολάρια, το κενό που δημιουργήθηκε για να γεμίσει από τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους.
Έχει άδικο; 
Πώς μας ωφέλησαν όλοι αυτοί οι πόλεμοι; 
Πού είναι αυτή η «Νέα Τάξη Πραγμάτων», για την οποία ο Μπους ο 1ος απήγγελλε ραψωδίες στον ΟΗΕ;
Μπορεί να υποστηρίξει κανείς πως οι επεμβάσεις μας για την ανατροπή καθεστώτων και την εγκατάσταση δημοκρατικών κρατών στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Συρία, στη Λιβύη και στην Υεμένη επέτυχαν και άξιζαν το κόστος που καταβάλαμε σε αίμα και θησαυρό και την ερήμωση που αφήσαμε στο διάβα μας;
Ο Τζωρτζ Γ. Μπους είχε διακηρύξει πως σκοπός της Αμερικής θα ήταν «να θέσει τέλος της τυραννίας στον κόσμο». Μια ακραία ουτοπική παραίσθηση, στην οποία ο Τραμπ αντιτάσσει την άποψη του Τζων Κουίνζυ ΄Ανταμς (σημ: John Quincy Adams: Αμερικανός πολιτικός και διπλωμάτης, ο 6ος Πρόεδρος των ΗΠΑ, 1825-1829), που είπε πως «η Αμερική δεν πηγαίνει στο εξωτερικό ψάχνοντας για τέρατα να τα εξοντώσει».
«Έχουμε παρατεντωθεί», διακήρυξε. «Πρέπει να ξαναφτιάξουμε τον στρατό μας». Οι σύμμαχοί μας στο ΝΑΤΟ τα είχαν όλα δωρεάν για μισό αιώνα.
Η ΝΑFΤΑ (Βορειοατλαντική Περιοχή Ελευθέρου Εμπορίου) ήταν μια βλακώδης συμφωνία. ΄Εχοντας εξασφαλίσει εμπορικό πλεόνασμα 4 τρισεκατομμυρίων από την εποχή του πρώτου Μπους, οι Κινέζοι έτρωγαν το μεσημεριανό μας.
Αυτά μπορεί να ακούγονται σαν αίρεση από τις αμερικανικές ελίτ, αλλά ο Τραμπ περιγράφει μιαν εξωτερική πολιτική που περασμένες γενιές θα αναγνώριζαν ως κοινή λογική: Κοίταξε πρώτα τη πατρίδα σου και τον λαό σου.
Αντί να χρησιμοποιεί υβριστικά ονόματα για τον Πούτιν, ο Τραμπ λέει ότι θα μιλήσει με τους Ρώσους για «να θέσει τέρμα στην εχθρότητα», αν μπορεί.
«Ο Ρόναλντ Ρέιγκαν θα στριφογυρίζει στον τάφο του», σαλιάρισε ο γερουσιαστής Λίντσεϋ Γκράχαμ, που εγκατέλειψε την υποψηφιότητα για να μη τον σαρώσει ο Τραμπ στην πατρίδα του, τη Νότια Καρολίνα. Αλλά ο γράφων υπηρέτησε στον Λευκό Οίκο με τον Ρόναλντ Ρέιγκαν, και εκείνος πάντα έψαχνε ένα τρόπο να φέρει τους Ρώσους σε διαπραγματεύσεις. Και άδραξε την ευκαιρία για μια διάσκεψη κορυφής με τον Γκορμπατσώφ, στη Γενεύη και το Ρέϋκιαβικ.
«Σκοπός μας είναι ειρήνη και ευημερία, όχι πόλεμος», λέει ο Τραμπ, «σ’ αντίθεση με άλλους υποψηφίους, ο πόλεμος και η επίθεση δεν θα είναι το πρώτο μου ένστικτο».
Δεν είναι αυτό μια καλή ρεπουμπλικανική παράδοση;
Ο Ντουάϊτ Αϊζενχάουερ τερμάτισε τον πόλεμο της Κορέας και μας κράτησε μακριά από όποιον άλλο. Ο Ρίτσαρντ Νίξον τερμάτισε τον πόλεμο του Βιετνάμ, διαπραγματεύθηκε συμφωνίες για όπλα με τη Μόσχα και πραγματοποίησε το ιστορικό ταξίδι για ν’ ανοίξει την Κίνα του Μάο. Στρατιωτική επέμβαση για λόγους ιδεολογίας ή κατασκευής έθνους δεν ήταν η παράδοση του Αϊζενχάουερ, του Νίξον ή του Ρέϊγκαν. Δεν είναι ρεπουμπλικανική παράδοση. Είναι μια Νεοσυντηρητική διαστροφή του Μπους, μια εκτροπή, που αποδείχθηκε ολέθρια για τις ΗΠΑ και για τη Μέση Ανατολή.
Οι Νιου Υορκ Τάϊμς διακήρυξαν στο τίτλο τους ότι η ομιλία του Τραμπ ήταν γεμάτη «παραδοξολογίες, συνιστώντας να ενισχυθούν οι ένοπλες δυνάμεις και να χρησιμοποιούνται λιγότερο». Αλλά δεν είναι αυτό που έκανε ο Ρέιγκαν, για να διαπραγματευθεί με τη Μόσχα μια ριζική μείωση των πυρηνικών όπλων;
«Εγκαταλείπουμε την επιχείρηση οικοδόμησης εθνών», λέει ο Τραμπ.
«Το έθνος-κράτος παραμένει το πραγματικό θεμέλιο για την ευτυχία και την αρμονία». Τέλος στην παράδοση της κυριαρχίας στον βωμό της «παγκοσμιοποίησης».

Δεν είναι αυτό ο ορισμός του πατριωτισμού, που τόσοι μέσα στις αλαζονικές μας ελίτ πιστεύουν πως ανήκει το παρελθόν;

πηγη

Συνεχίζεται......... »